Fragment książki Michaela Steinbergera „Filozof w Dolinie Krzemowej. Palantir, Alex Karp i państwo nadzoru” w przekładzie Adama Bukowskiego, która ukazała się nakładem wydawnictwa Prześwity, Warszawa 2026

Odkąd w czerwcu 2015 r. Trump zjechał złotymi schodami w Trump Tower i wygłosił tyradę przeciwko Meksykanom, nazywając ich gwałcicielami i przestępcami, jego kampanię wyborczą przesycały rasizm i ksenofobia (na długo przed ogłoszeniem swojej kandydatury ten były członek Partii Demokratycznej zaskarbił sobie sympatię wielu republikańskich wyborców, rzucając oszczerstwa pod adresem prezydenta Baracka Obamy). W grudniu tego samego roku, po tragicznym zamachu terrorystycznym w kalifornijskim San Bernardino, Trump wezwał do wprowadzenia „całkowitego i totalnego zakazu wjazdu muzułmanów do Stanów Zjednoczonych”. Rzucał również uwagi sugerujące, że opowiada się za stworzeniem bazy danych pozwalającej śledzić Amerykanów wyznających islam. Pomysł nie był nowy: administracja Busha w praktyce utworzyła taki rejestr po 11 września. W ustach Trumpa zapowiedź wydawała się jednak szczególnie złowieszcza i alarmująca. Facebook, Google i Apple wydały oświadczenia, w których odżegnywały się od wszelkiej współpracy przy tworzeniu bazy danych muzułmanów. Alex Karp (współzałożyciel i dyrektor generalny Palantir Technologies – red.) nie odniósł się do tej kwestii podczas kampanii, ale tuż przed zaprzysiężeniem Trumpa zapowiedział w rozmowie z „Forbesem”: „Jeśli nas o to poproszą, nie zrobimy tego”. Nie wszyscy poczuli się uspokojeni: kilka dni później około 50 pracowników technicznych pikietowało przed biurami Palantiru w Palo Alto.