Od jakiegoś czasu jestem nieregularną felietonistką. Na pewno głównym powodem jest wiek i chociaż sporo jest osób po osiemdziesiątce, które są dużo energiczniejsze ode mnie, to jednak dużo więcej jest takich, którzy zwalniają albo chcieliby zwolnić, jak na przykład moja przyjaciółka, która ma prawie tuzin wnuków, których bardzo kocha, ale czasem chciałaby, żeby ktoś pamiętał, że jest babcią, a nie młodą matką. Staram się być obowiązkowa i dostarczyć felieton na czas, ale nie tylko choroba i wypadki powstrzymują mnie przed pisaniem, ale również poczucie, że i tak wszyscy wszystko wiedzą, a pisanie – i czytanie – są stratą czasu. Świat idzie w swoim kierunku niezależnie ode mnie, niezależnie od tego, czy napiszę A czy B.