Samuel Beckett (1906-89) reżyseruje Ricka Clucheya (po prawejj) podczas nagrania „Ostatniej taśmy Krappa” w studiu RIAS w Berlinie Zachodnim. Richard S. Bailey robi notatki, Michael Haerdter słucha. Beckett mówił, że głos powinien być „bez koloru”, ale stanowić kombinację ciemnych i jasnych tonów. Wymagał specyficznych rytmów. Podkreślił: „Krapp poniósł porażkę nie dlatego, że podjął złe decyzje, ale dlatego, że przeszkadzał sobie (...) zakłócał siebie." „Ostatnia taśma Krappa” była wystawiona w Akademii Sztuki w Berlinie Zachodnim we wrześniu 1977 r. przed tournée w RFN.
W beżowym kożuszku trzy czwarte, w wełnianych spodniach z szarej flaneli, najszlachetniejszego sortu i o nieskazitelnie równym kancie, a w szczególnie zimne dni w naciągniętym aż po uszy czarnym berecie – zawsze z przewieszoną przez ramię ciężką teczką w kolorze naturalnej skóry – tak go widziałem codziennie rano w Hammersmith, kiedy stawał w drzwiach teatru Riverside Studios. Autor i reżyser w jednej osobie. To były najchłodniejsze dni zimy 1984 r., ale nawet kiedy słońce skrywało się za chmurami, londyńskie niebo było jasne, przejrzyste. Na termometrze blisko zera. Sto na heliometrze.
Skorzystaj z promocji wakacyjnej i zyskaj dodatkowe drukowane magazyny: Nauka i Historia.
Twoje rzetelne i obiektywne źródło najważniejszych informacji z Polski i ze świata.
Promocja dotyczy subskrypcji RP.PL na rok.
