Urszula Kubicka-Formela marzyła, by po urlopie macierzyńskim wrócić do pracy. Nie dla kariery – bardziej dla równowagi. I oczywiście dla pensji. Każdego dnia pokonywała sto dwadzieścia kilometrów: ze wsi do miasta i z powrotem. Wstawała przed świtem, wracała po osiemnastej. Zmęczona, ale z poczuciem sensu. W urzędzie przyjmowała petentów – to było jej okno na świat.

W opiece nad synkiem pomagały mama i teściowa, ale Urszula chciała, by chłopiec chodził do przedszkola, miał kontakt z innymi dziećmi.