Jeśli minister zdrowia od 15 miesięcy „bardzo ciężko pracuje” nad czymś, co zdaniem kandydata na prezydenta jest „prostą rzeczą”, ale ciągle nie widać realnej poprawy nawet na tak niewymagającym odcinku jak system zapisywania się do lekarza, to szansa, że poradzi sobie z dużo poważniejszym wyzwaniem, jakim będzie zarządzanie ochroną zdrowia po radykalnym obcięciu jej budżetu, jest raczej niewielka. Poważny polityk proponujący obniżenie składki zdrowotnej wybranej – i to wcale nie na podstawie jakichkolwiek racjonalnych kryteriów, lecz zwykłego populizmu, tyle że opakowanego w prorozwojową retorykę – powinien przedstawić własną wizję reformy systemu wykraczającą poza zaklęcia o redukcji kosztów poprzez techniczne rozwiązania ułatwiające odwoływanie wizyt lekarskich. Jako osoba, która sama na obniżeniu składki zdrowotnej skorzysta, ale nie jest ani wystarczająco bogata, żeby leczyć się tylko prywatnie, ani nie ma polityka w rodzinie, żeby sobie załatwić ominięcie kolejki i specjalne traktowanie, chętnie posłucham pomysłów na takie cięcia kosztów szpitali, które ostatecznie nie przełożą się na ograniczenie dostępności do leczenia tym wszystkim, którzy w razie poważnej choroby trafią do publicznego szpitala, a nie zagranicznej kliniki. Prezydent Warszawy nadzoruje tyle miejskich szpitali, że nie powinien mieć kłopotu z pochwaleniem się własnymi sukcesami w redukcji zbędnych kosztów w podległych sobie placówkach, jeśli to wszystko jest takie proste.