Zachwycił mnie „Aftersun” w reżyserii Charlotte Wells. Film fabularny, a jednocześnie poruszająca próba komunikacji reżyserki z ojcem rozegrana w jej pamięci. Wyszła z tego historia o nieudanych i smutnych, ale za wszelką cenę przechowywanych w pamięci wakacjach z ojcem, a jednocześnie niemal filmowy odpowiednik rytuału dziadów.

Poza tym bardzo podobały mi się „Duchy Inisherin” Martina McDonagha, czyli wojna domowa dwóch przyjaciół w beznadziejnym świecie, w którym nie można się wycofać z raz wypowiedzianych słów.