Jest to opowieść o ostatnich chwilach życia Brunona Jasieńskiego, polskiego poety żyjącego w pierwszych dekadach XX wieku. Przed wyjazdem z kraju zażądał od swoich rodaków natychmiastowej futuryzacji życia, nakłaniał masy do odważnego wdzierania się w jutro, stanowczego odrzucenia wszystkiego, co było. We Francji poczuł obrzydzenie do Zachodu, stwierdził, że nie ma on przed sobą żadnej przyszłości. Nawrócił się więc z futuryzmu na komunizm i wyjechał do sowieckiej Rosji. Tam trafił na „dwór" ludowego komisarza spraw wewnętrznych Gienricha Grigorjewicza Jagody i na pewien czas stał się poetą spełnionym. Aż do chwili, gdy jego mecenas został usunięty, a jemu przyszło podzielić ten sam los.