„Prawdziwa historia". Taki napis pojawia się na ekranie na początku filmu. Duński reżyser Jonas Poher Rasmussen jako piętnastolatek poznał uchodźcę z Afganistanu. Amin opuścił swój kraj w czasie wojny domowej, po umocnieniu się władzy mudżahedinów. Przyjechał do Kopenhagi sam, nie miał nikogo bliskiego. Zaprzyjaźnili się. Jonas został reżyserem, Amin – naukowcem. Po latach zdecydowali się odbyć rozmowę, jakiej nigdy dotąd nie przeprowadzili.

Afgańczyk, dziś dobiegający czterdziestki, nie opowiedział swojej historii nawet partnerowi, z którym buduje nowe życie. Jednak zduszona w pamięci przeszłość boli. Kiedyś wreszcie Amin musiał stawić jej czoła. Mógł pójść do psychoterapeuty, wybrał rozmowę z przyjacielem. Dorósł do tego, by nie tylko pokonać swoje niepokoje, lecz również opowiedzieć o losie uciekiniera ludziom, którym uchodźca kojarzy się z dzielnicami nędzy w Paryżu.