W 476 r. germański wódz Odoaker po przejęciu kontroli nad Rzymem uznał się za wasala wschodniorzymskiego cesarza Zenona. Gest niby symboliczny, bo basileus nie miał żadnej władzy nad Ostrogotami, ale ważny z perspektyw ciągłości cesarstwa. Dowodził, że dziedzictwo Rzymu nigdy nie zostało przerwane i wciąż istnieje wcielone w osobę władcy Bizancjum, pana wschodniej części cesarstwa. Zachodnia zaś, chwilowo bez dziedzica, jest i pozostanie wyzwaniem.