A jednak. PiS, wyczerpany konfliktem, niewątpliwie zaczął szukać dróg wyjścia z niekorzystnej dla siebie sytuacji, skłonny do coraz większych ustępstw. Projekt nowelizacji ustawy o TK, mimo wielu mankamentów, niewątpliwie mógł być platformą budowania porozumienia, a deklaracje o możliwości dopuszczenia do orzekania trzech sędziów wybranych przez poprzedni Sejm, od których prezydent nie przyjął ślubowania, dobrym punktem wyjścia rozmów o ostatecznym rozwiązaniu kryzysu.
Dziwi zatem postawa opozycji, która do owych propozycji podeszła bardzo chłodno. Trochę nie dając im wiary, trochę, a może przede wszystkim, kalkulując, że wygaszenie konfliktu o TK pozbawi ją politycznych zysków.
Spór o TK jest sporem polityczno-prawnym i te dwie płaszczyzny mocno się przenikają. Właściwie trudno zamknąć jedną, abstrahując od drugiej. Co ważne, nie jest to też spór czarno-biały. Ktoś go w czerwcu ubiegłego roku rozpoczął, ktoś później dał paliwo, aby go kontynuować.
Węzeł mocno się zaplątał. Nie ma dziś pewności, o co idzie polityczna gra, jakie są prawdziwe intencje, czy chodzi o zakończenie kryzysu, uniknięcie perturbacji na arenie międzynarodowej czy o odsunięcie PiS od władzy. Padło już dużo słów i zbyt dużo było nagłych zwrotów akcji, aby przyznać z czystym sumieniem, że jedynie o zakończenie kryzysu konstytucyjnego i dobro wspólne tu chodzi.
Wydaje mi się, że dobrze byłoby, aby ponad sporem stanęło dziś środowisko prawnicze i jego instytucje, z których niektóre niepotrzebnie uwikłały się w ten konflikt. Jeżeli jest okazja uniknięcia kryzysu konstytucyjnego, dualizmu prawnego, może warto szukać drogi mediacyjnej, stać się buforem między skonfliktowanymi stronami. Dobrym środowiskiem, w którym rzeczywisty kompromis albo rozwiązanie byłoby wspierane i budowane.
