Stare brzmienia rywalizują z elektroniką

Dzisiejsza technologia cyfrowa daje muzykom możliwość uzyskania perfekcyjnych brzmień. Instrumenty i wokal można rejestrować osobno, a dopiero podczas montażu złożyć w jeden utwór.

Jednak efekt, do którego technika dążyła przez lata, dla współczesnych artystów jest mało satysfakcjonujący. Po co jeździć luksusowym samochodem, skoro można automobilem? I dlaczego słuchać Beatlesów czy Abby na mp3, iPodzie, tablecie? Lepiej z winylowej płyty na gramofonie.

Zobacz galerię zdjęć

W myśl tej zasady, można by powiedzieć, artyści coraz częściej decydują się na powrót do nagrywania płyt analogowo, na tzw. setkę, gdy wszyscy muzycy grają w studiu jednocześnie. Metoda ta dominuje w jazzie i bluesie. Wojciech Waglewski wraz z Voo Voo nagrał w ten sposób płytę „Wszyscy muzycy to wojownicy", Aga Zaryan album „Picking Up The Pieces". Janek Młynarski za pomocą taśmy odtworzył klimat wielkich przebojów swojego ojca w projekcie „Młynarski plays Młynarski".

Paweł Kowalczyk, kiedyś uczestnik jednej z edycji programu „Idol", nagrał metodą analogową płytę przywołującą brzmienia big bandów lat 50. i 60. Album jest mieszanką muzycznych gatunków - zawiera elementy jazzu, soulu, funky, nawet pop. Wspólny mianownik: brzmienie vintage.

Do projektu Kowalczyk zaprosił polskich muzyków jazzowych – wśród nich są Marek Napiórkowski, Robert Kubiszyn, Robert Luty, Paweł Tomaszewski, Przemek Kostrzewa.

- Pracowaliśmy w Polskim Radiu. Każdy z muzyków znajdował się co prawda w osobnym studiu, ale wszyscy graliśmy jednocześnie, co było rejestrowane na jedną taśmę – opowiada o sposobie nagrywania „na setkę" Kowalczyk.

„Setka", choć umożliwia wspólne oddziaływanie na siebie muzyków, wymaga dyscypliny. - Jeśli jeden z muzyków przysypia, bo jeszcze nie zaczęła na niego działać poranna kawa i przez to zagra trzy krzywe dźwięki, od razu to słychać. Wtedy trzeba przewinąć taśmę, żeby zacząć nagranie od początku – mówi Paweł Kowalczyk.

Kiedyś nagrywanie „na setkę" było jeszcze trudniejsze – cały zespół występował w jednym pomieszczeniu. Były to grupy tak zgrane po wielu latach wspólnych występów, że zarówno w studiu podczas nagrań czy na koncercie, jak i na płycie wszystko było u nich w pełni dopracowane. Takie zgranie, w przypadku muzyków występujących razem okazjonalnie, jak w projekcie Pawła Kowalczyka, trzeba wypracować podczas prób. A później wchodzi się do studia na kilka wspólnych sesji.  – Nagrywaliśmy przez cztery dni, po sześć godzin. Towarzyszyła temu taka koncentracja, że po skończonej sesji nie wiedziałem, jak się nazywam. Jakbym przez cały ten czas prowadził samochód rajdowy – mówi Kowalczyk.

Nagrodą za trud takiego nagrywania jest efekt końcowy – trochę brudne i pełne szumów, ale za to naturalne brzmienie. Czasem z jakimś niedociągnięciem i drobnym błędem, ale za to z duszą. Brzmienie, które wywoła u słuchacza wrażenie, że „na żywo" grają przed nim międzywojenni rewelersi, jazzowe big bandy z połowy XX wieku czy rockowe kapele z lat 70.