4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
Mariusz Cieślik: Szła dzieweczka do wolności
Śpiewanie w grupie, wraz z tysiącami współobywateli, to jeden z nielicznych sposobów, by połączyć indywidualną ekspresję z przeżyciem wspólnotowym.
Obchody 81. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Prowadzący koncert „Warszawiacy śpiewają (nie)zakazane piosenki” Justyna Dżbik-Kluge oraz Robert Stockinger na pl. Piłsudskiego w Warszawie.
Nie znałem w młodości nikogo, kto chciał być strażakiem, za to znałem wielu takich, co marzyli o byciu śpiewakiem. Czy może raczej wokalistą, bo tak się o tym wtedy mówiło. Otoczenie – Polska lat 80. – bardzo temu sprzyjało. Inne dostępne kariery, mówiąc eufemistycznie, nie były jakoś szczególnie pociągające. Można było „uciec na Zachód”, ale tym, którzy tego nie chcieli, muzyka jawiła się jako sposób ucieczki od „szarej rzeczywistości”. Tak wtedy mówiono i rzeczywiście w ówczesnej Polsce było szaro, a do tego biednie. Ale nie na koncertach rockowych, które były pełną koloru przestrzenią wolności. Przypadek zrządził, że miałem niedawno okazję uczestniczyć w koncercie, podczas którego wykonawcy i publiczność razem śpiewali tzw. piosenki biesiadne. Te „Wszystkie rybki śpią w jeziorze” czy „Dzieweczki” , które słyszał kiedyś każdy Polak. Dobrze pamiętam je z rodzinnych imprez czy wesel. Słyszałem je zresztą ostatnio na ślubnym przyjęciu jednego z kuzynów ze słynnych Końskich. A na poprawinach po tymże weselu wręcz królowały wspólne śpiewy. Podobnie jak na koncercie, o którym tu wspominam.
Reklama
Plus Minus
„Limpopo”: Krokodyla nakarm mi luby
W „Limpopo” każdy z graczy zostaje groźnym zielonym gadem…
Plus Minus
„Islander: Wygnanie”: Europa po złej stronie
Dostajemy doświadczenie świata, w którym role ofiar i strażników zmieniają się szybciej niż w kalejdoskopie.
Plus Minus
„Slow Work. Jak pracować mniej i mądrzej”: W rytmie slow
Potrzebujemy nowego podejścia do pracy, które pozwoli nam działać skuteczniej, ale bez wyniszczającego tempa.
Plus Minus
Gość „Plusa Minusa” poleca. Dr hab. Dagmara Woźniakowska: Lubię wyraźne zakończenia
Nawet najbardziej szokujące sceny, które mogą wydawać się nieprawdopodobne, mają swoje potwierdzenie w rzeczywis...
Plus Minus
„The Ballad of Wallis Island”: Wyspa smutków i radości
„Niektórych rzeczy nie da się odzyskać”, a skoro tak, to najwyższa pora ruszyć do przodu.
