Jedne z ostatnich kreacji stworzyła w dramatach Michaela Haneke'go. W kontrowersyjnej „Pianistce" z 2001 roku wcieliła się w postać zaborczej, despotycznej matki głównej bohaterki. W „Ukrytych" (2005) pojawiła się u boku Daniela Auteuil i Juliette Binoche.
W pamięci wielu widzów pozostanie jednak specjalistką od komedii, które przyniosły jej popularność w latach 70. Nie była klasyczną pięknością, ale z pasją i powodzeniem grała amantki marzące o prawdziwej miłości.
Jej filmografia liczy 160 tytułów, m.in. w „Żyć, aby żyć" Claude'a Leloucha (1967), „Stara panna" Jean-Pierre'a Blanca (1972) oraz „Nie ma dymu bez ognia" André Cayatte'a (1973). Występowała w filmie, telewizji i kabaretach.
Nie zawsze jednak marzyła o aktorstwie. Zanim zaczęła studia, chodziła do szkoły pielęgniarskiej. W 1954 roku ukończyła paryskie CNSAD (Konserwatorium Sztuki Dramatycznej) i zadebiutowała na scenie Comedie-Francaise. Przełomem w karierze filmowej okazał się występ w „Rocco i jego bracia" Luchino Viscontiego (1960). Rola przyniosła jej nominację do BAFTA oraz zmiany w życiu osobistym. Na planie filmu Girardot poznała swojego późniejszego męża Renato Salvatiori'ego.
Trzykrotnie zdobyła Césara: w 1977 roku za rolę w filmie „Doktor Francoise Gailland", w 1996 roku za występ w „Nędznikach", a w 2002 roku za „Pianistkę".
