W Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowano „Umowę między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o współpracy w zakresie stosowania przepisów ich prawa konkurencji”. Jej celem jest promowanie współpracy i koordynacji między organami ochrony konkurencji Unii i jej państw członkowskich, z jednej strony, a organami Zjednoczonego Królestwa, z drugiej strony, w sprawach dotyczących konkurencji, w celu skuteczniejszego egzekwowania przepisów prawa konkurencji Unii i Zjednoczonego Królestwa.

Suplement do umowy TCA

Relacje dwustronne między Unią Europejską a Wielką Brytanią od formalnego opuszczenia Unii Europejskiej (31 stycznia 2020 r.) uregulowano w umowie o handlu i współpracy (ang. Trade and Cooperation Agreement, TCA), która obowiązywała od daty wyjścia z UE, najpierw w wymiarze tymczasowym, a od maja 2021 r. stała się aktem stosowanym w pełni. Zapisano w niej, że elementy w Zapisano w niej, że elementy pominięte zostaną uzupełnione o umowy sektorowe. nieuwzględnione będą uzupełniane o umowy sektorowe. Takim obszarem, wymagającym odrębnej regulacji, była właśnie współpraca w obszarze konkurencyjności.

Opublikowany akt wyróżnia się od strony legislacyjnej. Otóż po raz pierwszy umowa o współpracy w zakresie prawa konkurencji, zawarta przez Unię Europejską, obejmuje nie tylko współpracę na szczeblu Unii, ale także bezpośrednią wymianę między krajowymi organami ochrony konkurencji państw członkowskich a brytyjskim Urzędem ds. Konkurencji i Rynków (ang. CMA). W przypadku Polski takim organem właściwym będzie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK).

Istota umowy o konkurencji

Umowa dotycząca konkurencji ma zapewnić spójne egzekwowanie prawa w celu uniknięcia sprzecznych orzeczeń dotyczących tych samych spraw. W praktyce będzie stosowana forma powiadomienia. Jeżeli więc organ ochrony konkurencji uzna, że jakiekolwiek z jego działań w zakresie egzekwowania prawa może mieć wpływ na ważne interesy drugiej strony, to powiadamia o tym działaniu organy ochrony konkurencji, których to dotyczy. Informacje o tym – jak stanowi umowa – przekazuje się niezwłocznie po pierwszym opublikowaniu czynności dochodzeniowej w ramach danego działania w zakresie egzekwowania prawa.

W praktyce więc organy ochrony konkurencji powinny brać pod uwagę działania swoich odpowiedników w innych krajach, aby uniknąć powielania dochodzeń. Zakres przedmiotowy nie jest wąski, bo zawarte porozumienie obejmuje od spraw konsumenckich, aż po sprawy z zakresu przejęć i fuzji. Z zakresu umowy wyłączono rynek cyfrowy, co jest komentowane jako niedociągnięcie.

Skutek obowiązku informacyjnego

Zgodnie z umową organy ochrony konkurencji mogą dzielić się między sobą informacjami w zakresie, w jakim wymiana tych informacji jest zgodna z mającym zastosowanie prawem wewnętrznym, w tym z przepisami dotyczącymi poufności i ochrony danych. Umowa zezwala więc organom ochrony konkurencji na wymianę informacji, także w zakresie tych poufnych, jeśli przepisy krajowe na to zezwalają. Oznacza to zatem, że przedstawiciele przedsiębiorstw powinni mieć świadomość, w jaki sposób informacje o ich firmach mogą być udostępniane organom regulacyjnym do spraw konkurencji bez ich zgody lub wiedzy. Nie mogą być przekazane odpowiednim organom z krajów trzecich.

Udostępnione informacje mogą być wykorzystywane wyłącznie w celu egzekwowania przepisów prawa konkurencji, chyba że uzyskano zgodę organu, który pierwotnie udostępnił informacje, na wykorzystanie ich w innych celach.

Czytaj więcej

Brytyjski premier wpisany w promocję polskiej żywności

Informacje przekazane na mocy umowy mogą być wykorzystywane jako dowody w celu nałożenia kary na osoby fizyczne tylko wtedy, gdy prawo mające zastosowanie do organu ochrony konkurencji, który początkowo uzyskał informacje, przewiduje podobnego rodzaju kary za naruszenie przepisów prawa konkurencji lub, jeżeli prawo to nie przewiduje takich kar, lub gdy informacje, o których mowa, zostały początkowo uzyskane w sposób zapewniający taki sam poziom ochrony praw osób fizycznych do obrony jak poziom przewidziany w przepisach mających zastosowanie do organu otrzymującego, pod warunkiem że informacje te nie są wykorzystywane przez organ otrzymujący w celu nałożenia kary pozbawienia wolności.

Przegląd po dwóch latach

Umowa zawiera zapis, który stanowi, że nie później niż dwa lata po jej wejściu w życie i na wniosek jednej ze stron należy przejrzeć ten akt pod kątem jego wykonania i ewentualnego ulepszenia. Umowa nie nakłada obowiązku zmian w prawie krajowym.