Dra­ma­tycz­ną de­cy­zję o zwol­nie­niu ca­łe­go ze­spo­łu wy­wo­ła­ło ze­rwa­nie kon­trak­tu przez głów­ne­go od­bior­cę pro­du­ko­wa­nych przez za­kład krysz­ta­łów. Irań­ski kon­tra­hent (ku­po­wał 80 proc. pro­du­ko­wa­nego przez za­kład szlachetnego szkła) po­su­nął się do te­go, gdy Unia Eu­ro­pej­ska ogło­si­ła, że roz­wa­ża nałożenie em­bar­ga na za­kup ro­py z Ira­nu, je­śli ten kraj nie bę­dzie współ­pra­co­wał w za­kre­sie tzw. pro­gra­mu ato­mo­we­go.

De­cy­zja w spra­wie na­ło­że­nia em­bar­ga ma za­paść na spo­tka­niu mi­ni­strów spraw za­gra­nicz­nych państw Wspól­no­ty 23 stycz­nia.

Huta Irena od paź­dzier­ni­ka 2010 r. znaj­du­je się w upa­dło­ści li­kwi­da­cyj­nej, w ma­ju te­go ro­ku zo­stała wykluczona z notowań na GPW, gdzie była obecna przez 19 lat. Obec­nie za­rzą­dza nią syndyk, któ­ry już dwa ra­zy bez­sku­tecz­nie pró­bo­wał ją sprze­dać. W lu­tym przy­mie­rzy się do te­go ko­lej­ny raz. Ce­na ma wy­no­sić 20 mln zł, czy­li ty­le, co po­przed­nim ra­zem, gdy na hu­tę zna­lazł się na­byw­ca. Nie uda­ło mu się jed­nak zor­ga­ni­zo­wać fi­nan­so­wa­nia za­ku­pu. Tym razem zain­we­sto­wa­niem w za­kład in­te­re­su­ją się trzy pod­mio­ty z Pol­ski.

Wszyst­ko wska­zu­je jed­nak na to, że na­wet zna­le­zie­nie in­we­sto­ra nie za­trzy­ma już pro­ce­su zwol­nień. Jesz­cze w tym mie­sią­cu z hu­ty ma odejść więk­szość pra­cow­ni­ków (180 osób). Po­zo­sta­łych 20 za­koń­czy pra­cę w lu­tym.

Nie­wy­klu­czo­ne, że roz­wią­za­nie pro­ble­mu znaj­dzie dla za­kła­du sam irań­ski od­bior­ca krysz­ta­łów, któ­ry mi­mo ze­rwa­nia kon­trak­tu za­po­wie­dział, że przy­je­dzie do Pol­ski. Na ra­zie nie wia­do­mo jed­nak, czy za­mie­rza za­kła­do­wi co­kol­wiek za­pro­po­no­wać.

Hi­sto­ria współ­pra­cy państw UE z Ira­nem od daw­na jest peł­na na­pięć. Pla­no­wa­ne em­bar­go nie jest pierw­szym, ja­kie UE za­mie­rza na­ło­żyć na ten kraj. Po­przed­ni­mi ka­ra­ła Iran m.in. za ła­ma­nie praw czło­wie­ka w tym kra­ju.

Dzien­nie pań­stwa UE im­por­tu­ją z Ira­nu pra­wie 500 tys. ba­ry­łek ro­py, co czy­ni ze Wspól­no­ty jed­ne­go z naj­po­waż­niej­szych kon­tra­hen­tów regionalnego mocarstwa.

Iran już za­po­wie­dział, że się nie ugnie, i gdy doj­dzie do na­ło­że­nia blo­ka­dy na irań­ską ro­pę, może zająć cie­śni­nę Or­muz, któ­rą trans­por­to­wa­ne są do­sta­wy ro­py. Że­by jak naj­mniej stra­cić na em­bar­gu, pla­nu­je też zwięk­szyć wte­dy do­sta­wy do swo­je­go głów­ne­go od­bior­cy, czy­li do Chin.