4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
Zgubiony dowcip
Dziki Zachód jest dla Amerykanów tym, czym dla Polaków Kresy Wschodnie. Ziemią obiecaną i ziemią skrwawioną, a przede wszystkim mitem, który jest wiecznie żywy w kulturze. Opowieści o nim było już tak wiele, że trudno w zasadzie dodać coś nowego, a gdy wyczerpują się historie snute absolutnie serio, do głosu dochodzą postmoderniści, dla których narracja jest ciekawsza niż prawda historyczna.
W USA temat Dzikiego Zachodu na długie lata zdominował pisarz Cormac McCarthy (trylogia pogranicza i „Krwawy południk"), ostatnio swoje trzy grosze dorzucił Philip Meyer powieścią „Syn", a pomiędzy nimi Patrick DeWitt wydał bestsellerową powieść „Bracia Sisters", która odświeżyła mit założycielski Ameryki. Ekranizacja tej ostatniej książki zapowiadała się ciekawie, bo wziął się do niej francuski reżyser Jacques Audiard, który w Europie zdobył wszystkie możliwe nagrody za sprawą tak wybitnych dzieł jak „Prorok" czy nagrodzeni Złotą Palmą „Imigranci". Teraz nadszedł czas na podbój Ameryki, jak jednak pokazują wyniki box office'u i brak nominacji do prestiżowych nagród, Audiard będzie potrzebował kolejnego podejścia do Hollywood albo zniechęcony wróci do Europy. „Bracia Sisters" bowiem, którzy z opóźnieniem (premiera w USA była jesienią 2018 r.) trafili właśnie do polskich kin, to porażka. Ambitna, nienudna i pięknie sfilmowana, ale jednak.
Reklama
Plus Minus
„Limpopo”: Krokodyla nakarm mi luby
W „Limpopo” każdy z graczy zostaje groźnym zielonym gadem…
Plus Minus
„Islander: Wygnanie”: Europa po złej stronie
Dostajemy doświadczenie świata, w którym role ofiar i strażników zmieniają się szybciej niż w kalejdoskopie.
Plus Minus
„Slow Work. Jak pracować mniej i mądrzej”: W rytmie slow
Potrzebujemy nowego podejścia do pracy, które pozwoli nam działać skuteczniej, ale bez wyniszczającego tempa.
Plus Minus
Gość „Plusa Minusa” poleca. Dr hab. Dagmara Woźniakowska: Lubię wyraźne zakończenia
Nawet najbardziej szokujące sceny, które mogą wydawać się nieprawdopodobne, mają swoje potwierdzenie w rzeczywis...
Plus Minus
„The Ballad of Wallis Island”: Wyspa smutków i radości
„Niektórych rzeczy nie da się odzyskać”, a skoro tak, to najwyższa pora ruszyć do przodu.
