4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
Irena Lasota: Rosyjskie klamry
Pamiętam niedawne czasy, kiedy podejrzenie, że jakiś polityk jest za blisko Rosji – a tym bardziej rosyjskich pieniędzy – było skandalem godnym pierwszych stron głównych gazet amerykańskich. Jeśli takie podejrzenia dotyczyły kandydata na prezydenta, to już samo to mogło zakończyć jego karierę. W czasie kampanii wyborczej 2016 roku pisałam o bliskiej Hillary Clinton firmie Podesta Group, która – o zgrozo – była wynajęta i dostawała pieniądze od rosyjskiego Sbierbanku po to, by prowadzić w Waszyngtonie lobbing przeciwko sankcjom nałożonym na Rosję po anschlussie Krymu. Wiadomo też było wówczas – niewiele, jak się okazało – o związkach Donalda Trumpa z Rosją. Dopiero po opublikowaniu raportu Muellera zaczął ujawniać się, wciąż niepełny, obraz tajnej polityki zagranicznej Rosji wobec USA, prowadzonej za pomocą pieniędzy, inwestycji i handlu, propagandy i dezinformacji, a przede wszystkim – agentów wpływu na wszelkich możliwych szczeblach politycznych.
Agenci wpływu bywają różni: świadomi i nieświadomi, płatni i bezpłatni, działający we własnym interesie bądź w interesie płacącego im mecenasa. Za czasów Związku Sowieckiego Rosja werbowała agentów na komunistyczną ideologię, na wpływy polityczne, pieniądze i seks. Komunizm nie jest już atrakcyjny, a i seks stracił swój niebezpieczny appeal. Zresztą wcześniej też sowietom raz się udawało, raz nie. Maurice-Ernest-Napoléon Dejean, francuski ambasador w Moskwie, przyjaciel generała De Gaulle'a, wpadł w sidła uwodzicielki z KGB i został niechlubnie odwołany; prezydent Indonezji Sukarno, szantażowany taśmami, na których figlował w Moskwie z dwiema atrakcyjnymi agentkami KGB, padł jednak – wedle pamiętników Nikity Chruszczowa – na kolana i błagał, by oddać mu tę taśmę, bo chciał pokazać ją u siebie w kraju, gdzie chodziły pogłoski, że już się do pewnych rzeczy nie nadaje.
Reklama
Plus Minus
Profesor Zbigniew Wójcik. Typowy naukowiec, płomienny publicysta
Polityka odciąga od spraw naukowych, a zarazem ukierunkowuje charakter oraz zainteresowania i pasje na sprawy bł...
Plus Minus
„Polska sarmacka. Historia zwykłych ludzi”: Dawna Polska jakiej nie znacie
Chłopi napadający na szlachtę są, panowie znęcający się nad chłopami są, ale znajdziemy też wiele budujących prz...
Plus Minus
„Pisma zebrane. Tom 1. Rousseau – Literatura – Platon”: Eros umarł
Warto czytać Blooma i zalecane przez niego powieści: jestem pewien, że o erotyzmie i miłości możemy się bardzo w...
Plus Minus
„Prapuszcza. Ostatnie starcie”: Żubr kontra Niedźwiedź
Przyda się umiejętność blefowania, choć ważna jest też cierpliwość.
