Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wyjaśnił w interpretacji, jak należy rozumieć miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.
Z pytaniem zwrócił się mężczyzna, który od 1 stycznia do 31 sierpnia 2014 r. był szwajcarskim rezydentem podatkowym. W trakcie 2014 r. przebywał i był zameldowany w Szwajcarii 243 dni, tam też znajdowało się jego centrum życiowe. W Polsce zostawił dom i mieszkanie, ale nie czerpał z tego tytułu korzyści. Nie zostawił tu bliskiej rodziny, bo nie ma żony ani dzieci.
Wnioskodawca po ośmiu miesiącach wrócił do kraju i od 1 września 2014 r. znów pracuje i mieszka w Polsce. Zapytał, czy postąpił prawidłowo, ujmując w rozliczeniu za 2014 r. tylko dochody osiągnięte w Polsce.
Dyrektor Izby Skarbowej przypomniał w odpowiedzi, że zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski uważa się tego, kto:
? posiada na terytorium RP centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
? przebywa tu dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Osoby fizyczne, które nie mają miejsca zamieszkania na terytorium RP, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów osiąganych w Polsce. Ponadto należy wziąć pod uwagę zapisy zawartej z danym państwem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Dyrektor Izby Skarbowej uznał, analizując stopień powiązań osobistych i gospodarczych wnioskodawcy w 2014 r., że do momentu przeniesienia ośrodka interesów życiowych do Polski, tzn. od stycznia do końca sierpnia 2014 r., miał on miejsce zamieszkania, dla celów podatkowych, w Szwajcarii. Oznacza to, że w rozliczeniu za 2014 r. powinien wykazać tylko zarobki osiągnięte w Polsce.
numer interpretacji: IBPB-2-1/4511-87 /15/ASz
