Inni żołnierze potwierdzają tę opinię. – Miał czas i serce nie tylko dla generałów, dygnitarzy wojskowych, ale też, albo może przede wszystkim, dla zwykłych żołnierzy – mówi oficer, który znał dobrze bp. Płoskiego. – Warto wspomnieć, że miał ogromne poczucie humoru.

Był pierwszym kapelanem wojskowym, który ukończył Podyplomowe Studium Operacyjno-Strategiczne Akademii Obrony Narodowej w Warszawie, kształcącej kadry generalskie. W 2001 roku został kanclerzem kurii biskupiej i współpracował ściśle z pierwszym biskupem polowym abp. Sławojem Leszkiem Głodziem.

– Przyjmowałem go do ordynariatu w 1992 roku. Nie przypuszczałem wtedy, że się tak rozwinie i będzie moim następcą – wspomina abp Głódź. – Był bezpośredni, impulsywny, szybki w ruchach – szybko błogosławił, robił znak krzyża. Mówiłem mu: Tadziu, wolniej trochę, jesteś młody, ale trochę dostojeństwa trzeba.... – mówi abp Głódź.

Jako pierwszy biskup skakał ze spadochronem z komandosami GROM. – Prawdę mówiąc, miałem nadzieję, że odmówi. Trochę się bałem, że może sobie nie poradzić. Poradził sobie świetnie – opowiada gen. Roman Polko, były dowódca jednostki specjalnej GROM.

Biskup brał też udział w ćwiczeniach z żołnierzami specjednostki. – Nie był tylko obserwatorem. Aktywnie w nich uczestniczył. Wcielił się w rolę zakładnika, którego odbijali nasi żołnierze – opowiada gen. Polko. Poza wojskiem jako absolwent prawa na KUL zajmował się pracą naukową. Był profesorem Uniwersytetu Warmińsko- Mazurskiego w Olsztynie. W Olsztynie też, w 1982 roku, ukończył seminarium duchowne. Pochodził z Lidzbarka Warmińskiego.