Zbawca Kenii mieszka w Ameryce

Boniface jest dziś dumny, bo ma na sobie dżinsy z amerykańskich darów. Kiedy pytam, o czym marzy, 12-letni pastuszek nie waha się ani chwili: – Chciałbym żyć w Ameryce, tam jest super. Tam jest Obama!

A tu, na wsi? Tu jest bieda, busz i stado kóz, którym opiekuje się razem z najlepszym kumplem. Dał mu w dowód przyjaźni drogocenny prezent. Boniface wskazuje na głowę kolegi. Zdobi ją kolorowa opaska z napisem „Obama”. Obaj są sierotami, stracili domy w zamieszkach przed rokiem. Ich wyobrażenie o Ameryce sprowadza się do zawartości paczek przysyłanych przez organizacje charytatywne i coca-coli sprzedawanej w sklepie, którego ścianę także zdobi kalendarz z Obamą.

[srodtytul]Narodowy uniform[/srodtytul]

W Nairobi nowy amerykański prezydent, którego ojciec był Kenijczykiem, jest wszechobecny. Okładki gazet z jego zdjęciami leżą na chodnikach jak dywany, kioskarze oferują też zbiory przemówień, broszury, zachowali nawet stare wydanie miesięcznika „New African” ze szczegółową biografią polityka. Z uwagi na utrzymujący się popyt cena magazynu została bez zmian.

Obama spogląda na przechodniów z okien wystawowych – księgarnie promują „Odwagę nadziei”, sklepy oferują zdobione jego wizerunkiem czapki, koszulki i kangi, czyli tradycyjne kenijskie chusty. – To nasz nowy narodowy uniform – śmieje się mężczyzna, który przyszedł z żoną na spacer do parku Uhuru. W jego centrum swój interes rozłożył Charles. Drewniana skrzynia jest wypchana zdjęciami czarnoskórego polityka – z rodziną, solo, w garniturze i na sportowo. Najlepiej sprzedaje się to na tle amerykańskiej flagi. Ludzie oprawiają je w ramki i wieszają w domach. – W dniu wyborów rozeszło się 4,5 tysiąca fotografii. Każda kosztowała półtora dolara. Teraz sprzedaję 40 dziennie, ale to wciąż dobry biznes.

Charles jest przekonany, że Obama wywoła globalne trzęsienie ziemi: – Na całym świecie rządzą ci sami, czyli starzy, ludzie. Jego prezydentura otworzy drzwi nowym politykom.

[srodtytul]Długa lista życzeń[/srodtytul]

Podobne nadzieje mają inni Kenijczycy. Uważają, że Obama odmieni ich życie. Nie potrafią tylko opisać jak. I choć wiedzą, że urodził się na Hawajach, a rządził będzie Stanami Zjednoczonymi, traktują go jak swojego, mówią o nim „brat”.

– Nie znam nikogo przy zdrowych zmysłach, kto nie pękałby z radości – uśmiecha się Ahmed, 23-letni student socjologii. – Przecież Obama zmieni w Kenii wszystko, zabierze nas gdzieś. Nasi rządzący interesują się tylko plemionami, z których pochodzą, a teraz mamy światowego bohatera, politycznego geniusza. Możemy go podziwiać, być tacy jak on. Yes, we can!

– Obama jest stąd, to Kenijczyk. Chcę, żeby nas częściej odwiedzał i zainwestował w technologiczny rozwój kraju – oznajmia 20-letni Omar tak, jakby był pewien, że jego życzenia spełnią się lada dzień. – Niech przyjedzie i zlikwiduje wszystkie podziały etniczne! – dorzuca jego kolega. Czeka też na rychłe zakończenie wojen w Iraku, Afganistanie i pojednanie chrześcijan z muzułmanami.

– Panie prezydencie, chcę, żeby pan zmienił mój kraj i cały świat – 19-letnia Amina nachyla się nad mikrofonem i mówi uroczyście, jakby rozmawiała z samym Obamą. Nie lubiła George’a W. Busha, bo – jak zapewnia – bezustannie zdradzał jej braci muzułmanów. A poza tym w głowie miał tylko wojnę. Dlatego po Obamie Amina spodziewa się czegoś przeciwnego: – Mógłby pan zaprowadzić pokój, poprawić nasze szkolnictwo, wzmocnić prawa kobiet. Nie liczymy, że uda się natychmiast, może za rok albo dwa?