Urlop rehabilitacyjny sędziego: przywilej czy narzędzie nacisku

Dodany został przepis art. 94d § 3 stanowiący, że gdy lekarz orzecznik z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyda orzeczenie o dalszej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego, a leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy, minister sprawiedliwości udziela sędziemu urlopu rehabilitacyjnego na czas od miesiąca do trzech miesięcy.

Czytaj też: Dolegliwość czy blokada dla stanu spoczynku

Niewątpliwie bardzo pozytywnie należy ocenić wprowadzoną regulację. Wielokrotnie w przeszłości Stowarzyszenie Sędziów Polskich Iustitia zwracało uwagę na luki prawne stwarzające realne zagrożenie pozbawienia sędziego podstawowych środków do życia w okresie po roku choroby.

Sędzia nie był jeszcze zdolny do pracy, a występowała możliwość pełnego jego powrotu do zdrowia. W tym czasie nie przysługiwało mu żadne świadczenie.

Podjąć dodatkowego płatnego zajęcia nie mógł, nawet gdyby siły w okresie choroby na to pozwalały, ze względu na ustawowy zakaz wykonywania takich zajęć.

Sędziowie postulowali zmiany w prawie o ustroju sądów powszechnych. Wprowadzona regulacja niweluje tę lukę.

W okresie urlopu rehabilitacyjnego sędziemu przysługuje 80 proc. wynagrodzenia (art. 94f. prawa o ustroju sądów powszechnych).

Z aprobatą zatem należy odnotować wprowadzoną zmianę obowiązującą od 12 lipca 2017 r.

Absolutnie nie można jej oceniać w kategoriach przywileju czy nadzwyczajnego uprawnienia, gdyż pozostałym grupom zawodowym już od dawna przepisy prawa gwarantują takie świadczenie ustawą o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jedn. tekst DzU z 2017 r., poz. 1368).