Mimo kryzysu wokół Trybunału Konstytucyjnego tym ważniejsza jest przynajmniej względna współpraca między sędziami na tym najwyższym szczeblu, aby byli w stanie wykonywać swoją rolę nie tylko w indywidualnych sprawach, ale także przy rozstrzyganiu w składzie całej Izby SN, kilku Izb lub całego SN zagadnień prawnych ważnych dla tysięcy obywateli. Głośnym przykładem było długie przeciąganie przez „starych” sędziów doprowadzenia do podjęcia uchwały Izby Cywilnej ważnej dla rozstrzygania spraw frankowych. Minęło kilka lat, „nowi” sędziowie są już w większości w SN, ale kwestionowanie ich sędziowskiego powołania trwa.
Czytaj więcej
Spór nie zakończy się, gdy jedni zastąpią drugich w gmachu TK. Zakończy się, gdy najważniejsze siły polityczne zaakceptują zasady obsadzania Trybun...
Na początku listopada br. I prezes SN Zbigniew Kapiński zwołał Zgromadzenie Ogólne Sędziów SN (ponad 90 sędziów), aby przyjęło uchwałę dotyczącą kryzysu w Trybunale Konstytucyjnym, ale uchwały nie podjęto, gdyż ok. 30 „starych” sędziów nie wzięło udziału w tym Zgromadzeniu. Udało się tylko Kolegium SN (kilkunastu sędziów, w tym kilku prezesów SN) stanowczo wezwać organy władzy do przestrzegania granic przyznanych im kompetencji w Konstytucji RP i ustawach, i powstrzymania się od działań mogących zakłócać funkcjonowanie organów sądownictwa. To stanowisko poparło następnie 55 zebranych w SN sędziów.
Władza sędziego nie jest nieograniczona
To jednak za mało – narzuca się pytanie, co musiałoby się jeszcze zdarzyć w sądownictwie i w państwie, aby sędziowie SN niezależnie, z jakiej fali awansowej pochodzą, usiedli razem do szukania sposobu przynajmniej złagodzenia sporu, aby SN a za nim inne sądy respektowały powołania ich kolegów po fachu i wspólnie orzekali. Tym bardziej że mogą inaczej głosować i uzasadniać swoje odrębne stanowiska.
Władza sędziego nie jest nieograniczona, ustawa o SN wskazuje szereg czynów dyscyplinarnych, za które odpowiada sędzia, że wspomnę „odmowę wykonywania wymiaru sprawiedliwości” i działania lub zaniechania mogące uniemożliwić lub istotnie utrudnić funkcjonowanie organu wymiaru sprawiedliwości. Jest jasne, że sędziowie winni mieć mocne gwarancje dla ich statusu i niezależności, ale po coś tę odpowiedzialność dyscyplinarną przewidziano. Trzeba więc zadbać, aby ta odpowiedzialność była realna.
Czytaj więcej
Naprawę państwa prawa zacznijmy od opowiedzenia obywatelom, czym jest i czym powinien być Trybunał Konstytucyjny. Łatwość, z jaką internauci uwierz...