Zgodzić się z nimi, przyklasnąć im – to mało. Trzeba jeszcze swój zakuty łeb popiołem posypać i wycinać hołubce na Powązkach, by jakoś wynagrodzić zniesmaczonym profesorkom z "Krytyki Politycznej" ten nasz żałosny mesjanizm, pseudosmutek, te zbolałe miny i pogrzebowe procesje, ten kult śmierci. Zawiniliśmy, wybaczcie!

Zaiste presja i opresja państwowej żałoby były ogromne. Co prawda nie wprowadzono prohibicji, nie pozamykano restauracji, działały kina, niektóre dyskoteki i wiele galerii, ale ta telewizja! No to już skandal prawdziwy! Seriale co prawda nadawała, ale ani "Tańca z gwiazdami", ani "Jaka to melodia?", ani "Jak oni śpiewają", no nic po prostu. Żadnej godziwej propozycji dla znękanej widokiem zniczy profesor Bielik-Robson, nic miłego dla oka dla atakowanej krzyżami i wszechobecnym Kościołem profesor Środy.

Tak, kolejną żałobę postaram się przeżywać jakoś godniej, mądrzej, głębiej. Tak jak wy. I rozpaczliwie szukam już dziś wskazówek, jak to czynić. Rozumiem, że nie ma być tak patetycznie, ale i wy uderzacie w wielki dzwon, żegnając Szymanek-Deresz, ma być mniej cmentarnie, ale i was widziałem na pogrzebie Merty, nie ma być wreszcie tak emocjonalnie, ale to Kazimiera Szczuka pisze, że po Jarudze-Nowackiej "wielki jest płacz wśród gejów, lesbijek, działaczek". Nic dziwnego, skoro "dla feministek była kimś więcej niż koleżanką. I może kimś więcej niż przyjaciółką. Była sister". Tyle tylko, że – lubiana także przeze mnie – pani Izabela, wasza sister, odprowadzana jest do grobu przez katolickiego księdza, po odprawionej przez niego mszy świętej. Mnie to nie przeszkadza. A wam? Też nie?

To jak ma być? A może, skoro nie ma dobrej odpowiedzi, każdy będzie żałobę przeżywał po swojemu? Jak dla mnie, możecie sobie i pić piwo, i tańczyć, i modlić się. Wasza żałoba, wasza sprawa.

Ale dajcie nam naszą przeżyć po swojemu. Bez nazywania tego cyrkiem, nekrofilią, histerią, dobrze?