Z kolei Arłukowicz od dawna szukał miejsca, z którego mógłby wystartować do Sejmu. Grzegorz Napieralski, szef SLD, nie chciał go w Szczecinie, bo bał się konkurencji, więc Arłukowicz zmuszony był poszukać sobie innej listy.

Podbieranie znanych polityków innym partiom to ulubiony sport wszystkich formacji przed wyborami. PO przejęła już od lewicy byłą komisarz europejską Danutę Hübner, która została europosłanką PO. Lewicowy minister gospodarki Jerzy Hausner został z rekomendacji PO członkiem Rady Polityki Pieniężnej, a Marek Belka – szefem NBP. Z kolei Włodzimierza Cimoszewicza rząd Tuska wystawił jako kandydata na sekretarza generalnego Rady Europy.

W 2007 r., gdy PiS i PO walczyły o władzę, obie partie też na wyścigi podbierały sobie popularne twarze. PO pozyskała pisowskiego ministra obrony Radosława Sikorskiego, a PiS wzięło na listy Macieja Płażyńskiego, jednego z założycieli PO, i Nelli Rokitę, żonę Jana Rokity, posła Platformy. Zdobycie Arłukowicza jest więc pierwszym, ale zapewne nieostatnim transferem politycznym tegorocznej kampanii. I tylko działaczom PO może być smutno, że dla lidera są mniej cenni niż uciekinierzy z innych formacji.