W ciągu kilku dni w obronie tej kobiety zebrane zostało ponad 50 tysięcy podpisów, czyli w społeczeństwie nadal są ludzie nieobojętni. Osoby, które w Rosji myślą inaczej, niż pokazuje telewizja państwowa, natrafiają jednak na poważne problemy. Wywiera się na nie presję w pracy bądź uczelni, ponieważ zdecydowana większość rosyjskiego społeczeństwa jest chora na imperializm. Choroba ta masowo się rozpowszechniła po aneksji Krymu, dzięki której popularność Putina sięgnęła zenitu.

Czy matka siedmiorga dzieci stała się ofiarą współczesnego rosyjskiego imperializmu?

Niestety tak. Nigdy nie myślałem, że po upadku imperium radzieckiego epidemia ta znów zapanuje w umysłach Rosjan. Najgorsze jest w tym wszystkim to, że imperialistyczne idee popierają nie tylko bogaci, lecz nawet ubodzy, którzy nigdy z tego nie czerpali zysków. Tacy ludzie myślą w kategoriach: „Nieważne, że jestem biedny i że nic nie posiadam, ważne jest to, że jestem obywatelem wielkiego imperium, którego się boją". Tyle że w tym przypadku rosyjskie władze ukarały dwumiesięczne dziecko, które pozostało bez mleka swojej matki. Dla mnie Rosja jest wielkim państwem Puszkina, Lermontowa, Czajkowskiego i państwo to nie potrzebuje, by się go bać. Wolałabym, by inne narody szanowały mój kraj, a nie bały się go.

Czy pogarszająca się sytuacja gospodarcza państwa nie osłabi narodowej euforii Rosjan?

Rosyjscy ekonomiści już od dawna alarmują, że znajdujemy się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Przypominam sobie jednak okres, który przeżywała Rosja tuż po zakończeniu II wojny światowej. Wszyscy byli głodni i ubodzy, a jednocześnie wierzyli w wielką przyszłość komunizmu. Mówiono wtedy, że każdy musi złożyć osobistą ofiarę w imieniu imperium. Tymczasem dzisiejsi Rosjanie nie doświadczają takiego życia, jakie doświadczyłam 60 lat temu. Jak pisał mój ulubiony poeta Bułat Okudżawa: Carat nie ginie dlatego, że źle się tam żyje, ale dlatego, że mieszkańcy przestają go szanować.