Za to bardzo lubię cyrk i staram się go odwiedzać, gdy zahacza o Kraków. Akrobaci cyrkowi pokazują nam, jak dalece ludzkie ciało może rzucić wyzwanie masie i grawitacji. Sztuka cyrkowa odchodzi niestety w niebyt – nad czym głęboko ubolewam.

Nie interesuję się sportem – dla mnie sport zawodowy, nieustanna kosztowna pogoń za poprawieniem rekordu o centymetry lub ułamki sekund to patologia.

Ostatni raz świadomie włączyłem telewizor, by obejrzeć transmisję z konklawe, gdy wybrano Benedykta XVI. Wtedy miałem jeszcze telewizor. Na co dzień stał na pawlaczu. Oglądam programy popularnonaukowe w internecie, staram się pogłębiać wiedzę.

Filmy fabularne, które ostatnio oglądałem, tylko mnie zirytowały. Wydaje mi się, że polscy filmowcy nie mają nam wiele do powiedzenia. Polskie kino to w większości kompletna strata czasu – sztuczne problemy plastikowych ludzi, nużące historie z życia marginesu społecznego, komedie, które kompletnie mnie nie śmieszą.

Zagraniczne filmy dla odmiany rażą mnie przewidywalnością fabuł. Choć niedawno obejrzałem western „Nazywam się Nobody" z 1973 r. – byłem pod wrażeniem pomysłu i niebanalnego humoru wielu scen. Może po prostu częściej powinienem oglądać starsze produkcje?

Muzyki mam w domu pod dostatkiem – żona jest oboistką barokową, gra na kilku różnych instrumentach. Jeśli chcę sobie czegoś posłuchać z własnej inicjatywy – wybieram z reguły coś z bogatego dorobku Ennio Morricone. Ale zazwyczaj nie lubię, gdy mi coś brzdąka w uchu, zagłuszając moje własne myśli.

Mam w mieszkaniu około 5 tysięcy książek – przez lata gromadziłem dzieła moich ulubionych autorów, mam też sporo publikacji naukowych. Dziś chętnie sięgam po „Opowiadania niesamowite" Aleksandra Grina, antyutopie Janusza A. Zajdla, a z współczesnych autorów po książki Jarosława Grzędowicza i Marka S. Huberatha. Gdy zaczynałem przygodę z fantastyką, wielkie wrażenie zrobiły na mnie „Opowiadania guslarskie" Kiryła Bułyczowa.

Andrzej Pilipiuk (ur. 1974), autor powieści fantastycznych, historycznych, przygodowych oraz dla młodzieży. Stworzył m.in. książkowy cykl przygód Jakuba Wędrowycza, a także kontynuował pod pseudonimem Tomasz Olszakowski powieściową serię o Panu Samochodziku