Atrakcją powieści Charlesa Strossa „Dzieci Saturna” są opisy cywilizacji postludzkiej działającej w XXV wieku. Ludzkość wymarła nie w jednorazowym kataklizmie, ale stopniowo, jak gdyby z braku chęci do dalszej egzystencji. Pozostałe po niej automaty kontynuowały ludzkie porządki, ale w zdeformowanym kształcie: nierówności społeczne i rozwarstwienie nasiliły się, blaszaki zmniejszyły swoje rozmiary, zachowały formy człekokształtne i podzieliły się na uprzywilejowaną szlachtę i arbeiterów, czyli niewolników.

„Dzieci Saturna”: Podróż między Wenus a Eris

Stross zabiera także czytelnika w podróż na trasie Wenus, Merkury, Mars, Kallisto oraz Eris. Wszędzie napotkamy imponujące obiekty i technologie jak ze snu, Stross znajduje upodobanie w ich przedstawianiu i jest w tym mistrzem. Autor jak gdyby widział przyszłość na własne oczy: potęga człowieka przelała się na jego maszyny. Od czasu do czasu serwuje czytelnikom scenę erotyczną – nie wiem, czy potrzebnie. Bohaterką powieści jest androidka Freja, zaprojektowana do świadczeń erotycznych na rzecz rasy panów, a po ich zniknięciu właściwie zbędna. Usiłując się odnaleźć w społecznym krajobrazie, podejmuje się rozmaitych zadań: a to coś przewiezie, a to kogoś udaje. W ten sposób powieść zamienia się w gonitwy i ukrywanie się, co może napędza akcję, ale per saldo jest to nudnawe. Jakieś fatum wypycha Freję coraz głębiej w Układ Słoneczny, aż ląduje na statku międzygwiezdnym. Nie jest to koniec jej przygód, bowiem Stross zamierzył cykl o próbach odtworzenia żywego egzemplarza homo sapiens.

Astronautyka bez romantyzmu w powieści Charlesa Strossa

Do astronautyki Charles Stross ma podejście realistyczne, nie widząc w niej żadnego romantyzmu. Podróżnicy kosmiczni skazani są na ciasnotę, zimno, promieniowanie i skrajne niewygody, a cywilizacja kosmiczna w jego ujęciu to nie owocna współpraca i dokonywanie odkryć, lecz morderczy wyzysk człowieka przez człowieka. To znaczy automatu przez automat.