Przyjechać tutaj, to jakby wynajmować pokój w mieszkaniu prowadzonym przez starszą, „niegdyś – piękność” podejrzliwie łypiącą na każdego z lokatorów przestępujących jej próg. Zbyt wielu ich widziała. Zbyt wiele razy się co do nich rozczarowała. Zdradzili ją, w taki lub inny sposób. Zawiedli jej nadzieje. Najchętniej zamknęłaby dom na cztery spusty, wpuszczała tu raz w tygodniu krąg najbliższych znajomych, na kolację przy świecach. Ale nic nie poradzi na to, że jej mieszkanie jest ogromne i w większości puste. Przyjmuje więc nowych lokatorów jak dopust Boży, karę za grzechy młodości.