Brad Caleb Kane cofa nas do lat 70., by zaprezentować historię Pameli Voorhees (Linda Cardellini), matki Jasona, która po tragicznej śmierci syna stopniowo pogrąża się w szaleństwie. Trzeba twórcy oddać, że ma naprawdę sporo interesujących pomysłów na rozbudowanie mitologii serii – niestety, nie zawsze udaje mu się utrzymać uwagę widza.
„Crystal Lake” – całkiem udana propozycja dla fanów „Piątku trzynastego”.
Bez cienia wątpliwości największym atutem produkcji jest Cardellini. Aktorka tworzy przekonujący portret kobiety złamanej przez tragedię i coraz bardziej niebezpiecznej. Jej Pamela potrafi budzić współczucie, ale też autentyczny niepokój. Nie zabrakło również mile widzianych ukłonów w stronę fanów oryginału.
Gorzej, że „Crystal Lake” momentami zapomina, czym właściwie jest seria, do której nawiązuje. Zamiast sprawnego, dynamicznego slashera dostajemy ośmioodcinkową opowieść z mnóstwem pobocznych wątków, niekoniecznie interesującymi postaciami i dłużyznami. Przez większość sezonu fabuła krąży wokół tajemnic, które nie zawsze potrafią wzbudzić ciekawość. Dopiero ostatnie odcinki uwalniają pełnię potencjału i pokazują, jak szaloną i angażującą produkcją mógł być ten serial.
Czytaj więcej
„Candy Hunters. Łowcy cukierków” to propozycja dla tych, którzy chcą poćwiczyć logiczne myślenie oraz wyobraźnię przestrzenną. Sprawdzi się w wielo...
„Crystal Lake” nie jest więc prequelem, którego potrzebowaliśmy, nie będzie też nowym klasykiem grozy. To jednak całkiem udana propozycja dla fanów „Piątku trzynastego”. Linda Cardellini, część kluczowych wątków i kilka naprawdę cudownie krwawych scen potrafią jednak wynagrodzić seans – nawet jeśli po drodze trzeba uzbroić się w cierpliwość.
