Jestem fanem biografii muzycznych w reżyserii Jamesa Mangolda. Jego filmy o Johnnym Cashu („Spacer po linie”) i Bobie Dylanie („Kompletnie nieznany”) działają znakomicie, bo opowiadając tylko o wyrywkowym, ale zarazem kluczowym dla przemiany bohatera fragmencie biografii, budują obraz całej osoby. Można też kręcić wizjonerskie eklektyczne gatunkowo musicale, jak zrobił Baz Luhrmann w „Elvisie” czy Dexter Fletcher w „Rocketman”. Najgorsze jest „kartkowanie” biografii. Na tym polegli m.in. twórcy „Bohemian Rhapsody”. W zasadzie tylko Oliver Stone w „The Doors” jakoś obronił ten sposób narracji. „Mniej obcy” jest rozciągnięty pomiędzy tymi dwoma sposobami pokazywania życia gwiazdy rocka.