W jej „Złudzeniach z Yakushimy” Corry – młoda francuska lekarka prowadzi wykład w szpitalu w Kobe. „W Hiszpanii na milion mieszkańców przypada 40,8 transplantacji, w Japonii – 0,5. W Hiszpanii pacjent czeka na taką operację 88 dni, w Japonii – 1719” – przytacza statystyki. Ale nie dajmy się zwieść. Naomi Kawase nie robi dokumentu o przeszczepach serca. Jej film jest refleksją nad ludzkim losem, odchodzeniem, bólem tych, którzy zostają.
„Złudzenia z Yakushimy”: Historia francuskiej lekarki, która uciekła do Japonii
Grana przez Vicky Krieps lekarka uciekła do Japonii od traum, które ją spotkały. Tu, na dziecięcym oddziale szpitalnym, z determinacją walczy o życie małych pacjentów czekających na nowe serce. Ale też z wielką delikatnością pochyla się nad bólem tych, którzy patrzą, jak ich najbliższe istoty balansują na cienkiej nici między życiem a śmiercią. I jak ta nić czasem się zrywa.
Sama Corry też przeżywa dramat. Japonia jest krajem „johatsu”, co oznacza „wyparowanie” – w każdym roku znika tam nagle ok. 100 tys. osób nie dających sobie rady ze swoją codziennością. Zakochana lekarka doświadczy tego we własnym życiu. Będzie cierpiała, ale spróbuje zrozumieć. Naomi Kawase słynie z intymnego, pełnego poezji i zadumy kina. W „Złudzeniach z Yakushimy”, choć akcja toczy się w szpitalu, gdzie lekarze walczą o życie małych pacjentów, znów opowiada o tym, co nie da się łatwo zdefiniować. O miłości, bólu, który może dotknąć każdego, o próbie zrozumienia i zaakceptowania pragnień drugiego człowieka. Bo – jak głosi motto filmu – czasem „kochać to zrezygnować z siebie”.