Narodowe Czytanie to zjawisko, któremu towarzyszę od lat. W tym roku jako ogólnopolska lektura pojawił się dramat „Dziady” Adama Mickiewicza. Przed siedmioma laty w „Plusie Minusie” zadałem pytanie, po co nam dzisiaj ten tekst („»Dziady« bez cheerleaderek”, 7-8 grudnia 2019; do przeczytania na plusminus.rp.pl). Dlaczego jest grany rzadko, a czasem używany tylko jako tworzywo dla kompletnie obcych Mickiewiczowi tez?

Pisałem to wtedy nie przy okazji Narodowego Czytania, a wystawienia tego jedynego w swoim rodzaju poetyckiego kolażu w warszawskim Teatrze Polskim. Janusz Wiśniewski zrobił jego względnie tradycyjną inscenizację, co samo w sobie było ewenementem. Teraz powtarzam te pytania.