Przekonywały mnie o tym dwa czynniki. Jej miłość do teatru oraz jej niezwykły talent organizacyjny. Ten drugi, jak wspominają znajomi i przyjaciele, doskonale wykorzystywała w domu, czego doświadczyli zarówno mąż, jak i córki zmarłej niedawno w wieku 77 lat aktorki.

Co do miłości do teatru, to można rzec, że zaczęła się już od Adama. A był to Adam Hanuszkiewicz. To on dostrzegł w niej żywioł natury i obsadził w roli Panny Młodej w „Weselu”. Dostrzegł też siłę nowoczesnej kobiety. Jako pędząca po teatralnych rusztowaniach na Hondzie Goplana w legendarnej „Balladynie” miała kostium znany z popularnej wówczas komiksowej serii fantasy o seksownej Barbarelli (ten pamiętny spektakl dopełniały kostiumy inspirowane kulturą masową, filmem, telewizją, komiksem, cyrkiem, ówczesną modą, a także sportem i folklorem). Jako Telimena w „Panu Tadeuszu” swą kobiecość okraszała szczyptą przewrotności i perwersji. W spektaklu „Wacława dzieje” była przepełnioną rozpaczą Heleną.