4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
W trwałej ondulacji w pole i do obory
W czasach PRL-u od kobiet mieszkających na wsi oczekiwano, aby upodabniały się wyglądem do mieszkanek miast oraz bohaterek prasy i telewizji, by gotowały urozmaicone posiłki, a jednocześnie pracowały kilkanaście godzin dziennie w polu i przy zwierzętach.
Książka Antoniny Tosiek „Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet” ukazuje się właśnie nakładem wydawnictwa Czarne, Wołowiec 2025. Tytuł i śródtytuły pochodzą od redakcji
Wbadaniach nad aktywnością zawodową kobiet w XX wieku często pomijane były wiejskie gospodynie. W tradycyjnej rodzinie na wsi główną rolę produkcyjną miał odgrywać mężczyzna, samodzielna praca kobiet pozostawała niezauważona. Wykresy odnotowywały obecność kobiet w przemyśle czy usługach, w większości ignorowały natomiast nie tylko pracę opiekuńczą czy wychowawczą, wykonywaną niezależnie od pochodzenia, ale także faktyczny wpływ kobiet na rozwój rolnictwa. Jeszcze do połowy lat siedemdziesiątych aktywność żon rolników opisywano jako „przy mężu”, a kategoria „wieku zdolności do pracy” zupełnie rozmijała się z faktem, że w gospodarstwie zaangażowane do roboty były zarówno dzieci, jak i osoby starsze. Osobno należałoby rozpatrywać kobiety nieposiadające ziemi, najmujące się „na czarno” do pracy sezonowej w cudzych gospodarstwach oraz żyjące ze sprzedaży różnego rodzaju wyrobów.
Pozostało jeszcze 93% artykułu
Reklama
Plus Minus
„Limpopo”: Krokodyla nakarm mi luby
W „Limpopo” każdy z graczy zostaje groźnym zielonym gadem…
Plus Minus
„Islander: Wygnanie”: Europa po złej stronie
Dostajemy doświadczenie świata, w którym role ofiar i strażników zmieniają się szybciej niż w kalejdoskopie.
Plus Minus
„Slow Work. Jak pracować mniej i mądrzej”: W rytmie slow
Potrzebujemy nowego podejścia do pracy, które pozwoli nam działać skuteczniej, ale bez wyniszczającego tempa.
Plus Minus
Gość „Plusa Minusa” poleca. Dr hab. Dagmara Woźniakowska: Lubię wyraźne zakończenia
Nawet najbardziej szokujące sceny, które mogą wydawać się nieprawdopodobne, mają swoje potwierdzenie w rzeczywis...
Plus Minus
„The Ballad of Wallis Island”: Wyspa smutków i radości
„Niektórych rzeczy nie da się odzyskać”, a skoro tak, to najwyższa pora ruszyć do przodu.
Plus Minus
W teatrze nikt nie umiera za dawne grzechy
Gdy w finale Mozartowskiego arcydzieła Hubert Zapiór zawieszony jak cyrkowiec wysoko pod kopułą sceny wykonuje w...
