4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
Najpiękniejszy wysiłek
Na budowę Centrum Zdrowia Dziecka przekazywano nie tylko złotówki, ale i dewizy – zbierane od Peru po Australię. W inicjatywę angażowały się i zakłady pracy, i harcerze, i Szkolne Kasy Oszczędności. Spółdzielnie niewidomych zaopatrzyły szpital w „wyroby szczotkarskie”, koła gospodyń wiejskich darły pierze na poduchy. 45 lat temu CZD przyjęło na oddział szpitalny pierwszego pacjenta.
Centrum Zdrowia Dziecka w 1976 r., trzy lata po rozpoczęciu budowy. Pierwszego pacjenta na oddział szpitalny przyjęto 15 stycznia 1980 r.
Był lekki mróz – jak to w styczniu. Ten z 1980 r. był jednak łaskawszy niż jego poprzednik, który zapisał się w historii jako jeden z miesięcy tzw. zimy stulecia. 15 stycznia 1980 r. w 13-kondygnacyjnym budynku Centrum Zdrowia Dziecka otwarte zostały dwa pierwsze oddziały szpitalne.
– To był oddział pediatrii, w którym wtedy pracowałem, i anestezjologia. Pierwszym przyjętym pacjentem był sześcioletni Jakub z Zamojszczyzny cierpiący na wrodzoną wadę przewodu pokarmowego i zespół złego wchłaniania – wspomina dr Marek Migdał, który pracę w Centrum Zdrowia Dziecka zaczął tuż po studiach w 1979 r. Od 2018 r. jest dyrektorem szpitala. – To było pierwsze piętro, które zaczęło przyjmować pacjentów wymagających hospitalizacji. Bardzo szybko dochodziły kolejne oddziały: niemowlęcy, kardiologia, neurologia – wylicza.
Pozostało jeszcze 96% artykułu
Reklama
Plus Minus
„Limpopo”: Krokodyla nakarm mi luby
W „Limpopo” każdy z graczy zostaje groźnym zielonym gadem…
Plus Minus
„Islander: Wygnanie”: Europa po złej stronie
Dostajemy doświadczenie świata, w którym role ofiar i strażników zmieniają się szybciej niż w kalejdoskopie.
Plus Minus
„Slow Work. Jak pracować mniej i mądrzej”: W rytmie slow
Potrzebujemy nowego podejścia do pracy, które pozwoli nam działać skuteczniej, ale bez wyniszczającego tempa.
Plus Minus
Gość „Plusa Minusa” poleca. Dr hab. Dagmara Woźniakowska: Lubię wyraźne zakończenia
Nawet najbardziej szokujące sceny, które mogą wydawać się nieprawdopodobne, mają swoje potwierdzenie w rzeczywis...
Plus Minus
„The Ballad of Wallis Island”: Wyspa smutków i radości
„Niektórych rzeczy nie da się odzyskać”, a skoro tak, to najwyższa pora ruszyć do przodu.
