A tzw. ochrona, zamiast ułatwiać, wręcz utrudnia życie, prowadząc niekiedy do absurdów. Jakiś czas temu planowaliśmy redakcyjną debatę, zapraszając 11 osób (skądinąd udzielających się publicznie). Nagle okazało się, że lista gości musi być specjalnie chroniona ze względu na ustawę.
Co ciekawe, jeszcze 20 lat temu nikomu to nie przeszkadzało, ba, nie przyszło nawet do głowy, że brak takiej ochrony wiąże się z bliżej nieokreślonym zagrożeniem dla jednostki.
Obrońcy ochrony danych odpowiadają: czasy się zmieniły, żyjemy w świecie globalnej gospodarki, wielkich korporacji, handlu internetowego, portali społecznościowych, które pozyskują i przetwarzają dziesiątki milionów naszych danych. Czy na pewno chcemy, aby z informacjami o nas robiły co im się żywnie podoba?
Odpowiedź: skądże, nasuwa się sama. I tu jest pies pogrzebany. Bo mimo działającej od lat ustawy o ochronie danych osobowych, unijnych aktów rozmaite podmioty właśnie taką swobodę ciągle mają. Codziennie w swojej służbowej skrzynce e-mailowej znajduję dziesiątki e-maili od banków, firm ubezpieczeniowych, producentów kosmetyków, ofert matrymonialnych itp. Chociaż wcale tego sobie nie życzyłem. Moja skrzynka na listy wypełniona jest niemal codziennie korespondencją dotyczącą szybkiego kredytu – „specjalnie dla Pana, Panie Tomaszu".
Sprawa wydała mi się jeszcze bardziej abstrakcyjna, kiedy dowiedziałem się, że na rozpatrzenie skargi w związku z nieuprawnionym wykorzystaniem danych czeka się nawet trzy lata.
