Koszty utrzymania nieruchomości idą w górę. Problemy z ich utrzymaniem mają seniorzy, o czym mówi pośredniczka Joanna Lebiedź, ekspertka Polskiej Federacji Rynku Nieruchomości (PFRN):

Mniej więcej 30 lat temu duży dom był o wiele tańszy w utrzymaniu niż trzy- lub czteropokojowe mieszkanie. Żadnego czynszu, a prąd i gaz były naprawdę tanie. Można było korzystać z działki i relaksu na łonie natury. Trzydzieści lat temu popyt na domy był ogromny.

Budowano lub szukano dużych domów, w zamierzeniu wielopokoleniowych. Z czasem okazało się, że młodzi wcale nie chcieli mieszkać z rodzicami. Kupowali własne mieszkania lub domy. Wyjeżdżali za granicę. Coraz starsi rodzice zostawali więc w domach sami. Z roku na rok drożał prąd i gaz, a zbyt duży dom po prostu nie był już potrzebny.

Czytaj więcej

Wielkie miasta nie dla starych ludzi. Emeryci zmuszeni do ucieczki

Dodajmy, że domy budowane 30 lat temu nie były w żaden sposób energooszczędne. I te coraz droższe w utrzymaniu obiekty stały się kulą u nogi zamiast szczęśliwej przystani na jesień życia. Takie właśnie domy od pewnego czasu trafiają na rynek.

Katalizatorem decyzji o sprzedaży jest śmierć jednego z małżonków. Kieszeń samotnego emeryta nie jest w stanie udźwignąć kosztów utrzymania, konserwacji i remontów. A koszenie trawnika czy odśnieżanie są ponad siły i możliwości seniora.

Czytaj więcej

Wzbiera fala wyprzedaży dziedziczonych mieszkań. Ceny mogą zanurkować

Podobnie jest w przypadku dużych mieszkań. Lawinowe wzrosty czynszów, prądu i gazu sprawiają, że duże mieszkania, zazwyczaj w centralnych lokalizacjach stolicy, stają się skarbonką bez dna, podobnie jak domy. Dodajmy konieczność przeznaczania części emerytury na leki. Do tego brak sił do sprzątania.

Decyzja jest jedna. Zamieszkać w mniejszym, tańszym w utrzymaniu mieszkaniu. Niekoniecznie w centrum, często na obrzeżach, z malutkim ogródkiem. Te decyzje są bardzo trudne. Często na tyle bolesne, że podejmowane w chwili wyczerpywania się oszczędności, sił i zdrowia. Jednak ze wszech miar słuszne i zasadne.