[b]Rz: Jest pani wytrwałą obserwatorką przemian na naszym rynku mieszkaniowych potrzeb i mód. Czym materiał z najnowszej książki różni się od tego z wcześniejszych tomów?[/b]

[b]Hanna Długosz:[/b] Pierwszy album pokazywał lata 90. – wielką radość i wolność w tworzeniu‚ szaleństwo form‚ kolorów i faktur. Jeszcze nie było zbytnich możliwości sprowadzania wszystkiego z Zachodu‚ więc architekci sami projektowali wyposażenie wnętrz‚ niektórzy sięgali po meble wykonywane przez artystów dla Galerii Opera.

Album projektów z lat 2000 – 2004 to kontrast‚ dążenie do wyciszenia i uspokojenia bliskie skrajnemu minimalizmowi. Wszystkie wnętrza zdawały się podobne do siebie‚ utrzymane w jasnych beżach‚ bielach czy szarościach. Szafki kuchenne stały się monolityczne‚ prawie niewidoczne‚ inteligentne systemy oświetlenia i nagłośnienia umożliwiały kreowanie we wnętrzach rozmaitych nastrojów. Pojawiła się sztuka‚ ale obrazy i rzeźby polskich artystów kontrastowały z meblami sprowadzanymi z Zachodu. Głównie były to repliki z lat 20.‚ 40. i 50.‚ klasyczne sprzęty Jacobsena‚ Eamesów‚ Saarinena‚ Pantona‚ Nelsona‚ van der Rohego‚ Le Corbusiera i innych.

W najnowszym albumie chciałam pokazać luz, a nawet odwagę cechującą projektantów. Wprowadzają do wnętrza materiały elewacyjne: blachę‚ płyty OSB czy płyty betonowe na ściany‚ wapienie z różnych regionów Polski. Inwestorzy mają większą świadomość‚ czego oczekują, i współtworzą z architektami projekty. Wybór lokalizacji jest ważny‚ bo teraz liczą się bardzo widoki – z wnętrza i w środku. To one decydują o projekcie domu w Mikołajkach Bulandy – Muchy‚ tak też zaprojektowany jest krakowski dom MOFO i PCKO‚ mieszkanie z basenem na VI piętrze Piotra Walkowiaka z ADD. To nowe i fascynujące podejście.

[b]Nie odstajemy chyba zbytnio od Zachodu‚ jeśli chodzi o pomysły i wykonanie?[/b]

To prawda‚ nasze projekty w większości nie odstają od zachodnich. Zaskakują jedynie tym‚ że są dokończone‚ zamknięte‚ gdy w zachodnich czuje się‚ że właściciele do końca życia będą jeszcze dużo zmieniać i przeprojektowywać – może to i miłe.

[b]A czy można mówić o jakimś specyficznie polskim stylu projektowania?[/b]

Niestety, nie zauważam tego‚ ale przecież jesteśmy w Europie...

[b]W albumie uderzają wnętrza umeblowane klasyką zachodniego wzornictwa‚ w dodatku stale tą samą (fotele‚ sofy‚ lampy itp.). Są to projekty dobre i sprawdzone‚ ale dlaczego nie sięgnąć po coś innego, np. robionego na wymiar wedle projektu któregoś z młodych polskich projektantów. Niewiara‚ niechęć‚ nieznajomość?[/b]

Z wykorzystaniem polskiego wzornictwa jest coraz lepiej‚ ale rzeczywiście ciągle go mało. Liczę na wielu zdolnych projektantów już nagradzanych na świecie‚ pracownie takie jak Malafor albo MoHo. Ania Wojczyńska z Vis-a-Vis projektuje między innymi umywalki i lampy‚ a autorem zabawnych i wyzywających obiektów‚ np. „duporetu”‚ jest Bartosz Mucha z Poor Design.

[b]W jakim kierunku pójdą projekty‚ jakiego dominującego stylu możemy oczekiwać w rozwiązaniach wnętrz? [/b]

Jestem za różnorodnością: dla jednych organiczne meble Jorisa Laarmana‚ zachwycające barokową dekoracyjnością‚ dla innych – i dla mnie – kierunek‚ w którym znajdują się projekty Nendo. Stawiam teraz na Japończyków.

Forma zawsze do bólu estetyczna, a treść bez bólu użytkowa.