Bogusław Chrabota: Teheran, Waszyngton, Warszawa – światowa polityka jako system naczyń połączonych

Siły Republiki Islamskiej są na tyle mocne, struktury ją wspierające na tyle zorganizowane, brak zorganizowanej opozycji na tyle oczywisty, że scenariuszy rozwoju sytuacji może być wiele. Wielka lokalna wojna w grę raczej nie wchodzi, ale też nie ma żadnej gwarancji, że szybko uda się zatrzymać eskalację.

Mimo śmierci Alego Chamenei – Najwyższego Przywódcy, liderów Korpusu Strażników Rewolucji i irańskich militarystów, drugi szereg elity władzy, nie wspominając już o wszystkich zaangażowanych w system, ma wystarczająco dużo sił, by utrzymać władzę. I równie dobrze może to być władza konfrontacyjna wobec USA, jak i koncyliacyjna. W pierwszym przypadku konflikt będzie trwał i na jakiś czas jeszcze bardziej zaogni sytuację w regionie, bijąc w światową stabilizację i gospodarkę. Nie można lekceważyć otwartych i ukrytych sojuszników Iranu, jak jemeńscy Huti czy finansowane przez Teheran grupy terrorystyczne w świecie islamu i na Zachodzie, z Europą i Stanami Zjednoczonymi na czele. Może polać się krew i to wielkimi strumieniami, bo tym razem prócz działania w interesie Teheranu motywem będzie również zemsta za śmierć przywódców Republiki, których już nazwano męczennikami.