Komedia świąteczna to osobny gatunek filmowy. Ma zapewnić chwilę odpoczynku, dać opowieść o odrobinie szczęścia, które może stać się udziałem każdego. „Miłość jest wszystkim" Michała Kwiecińskiego wpisuje się w ten nurt.

To bajka, co realizatorzy wciąż podkreślają nawet obrazem, bo Gdańsk przypomina tu miasto z sennych marzeń. Na śniegu odbijają się świąteczne światła i dekoracje, a większość bohaterów wygląda tak, jakby ktoś wyciął ich z żurnala.

Mimo wszystko w tej świątecznej laurce kryją się prawdziwi ludzie, często przegrani i z problemami. Tylko jeden wątek przypomina tu bajkę o Kopciuszku, który zdobywa królewicza (w tej wersji to ekspedientka ze stoiska z biżuterią i słynny piłkarz celebryta).

Inni bohaterowie to m.in.: córka znanego aktora, która nawet po śmierci ojca z trudem wybacza mu zapatrzenie w siebie, jej mąż, zresztą w separacji. Jest budowlaniec, ojciec dwojga dzieci, wyrzucony właśnie z pracy. I osiemnastolatek wdający się w romans z dojrzałą kobietą („Człowiek zakochuje się więcej niż jeden raz" – mówi mu doświadczona partnerka, która chce wrócić do własnego życia).

Jest też w filmie wątek telewizyjny: ludzie przygotowujący świąteczny show. I jest wreszcie Mikołaj. Zostaje nim przez przypadek facet z łapanki, który właśnie przyjechał z Finlandii, żeby odszukać zostawionych przed laty żonę i syna. I to on – pełen niespełnień i goryczy, trzeźwo patrzący na świat – nadaje ton filmowi.

„Świąteczny stół ugina się od żarcia, ale nikt do tego stołu bezdomnego nie zaprosi. Nikt wędrowca do domu nie wpuści" – mówi na wizji. Swoją wizytę w telewizyjnym studiu puentuje zaś: „Życie jest piękne, ale gówno warte". Ku uciesze producentów, którym wzrasta oglądalność.

Ci niespełnieni ludzie w wigilijny dzień odbijają się od dna. Kwieciński potrafi zaś opowiadać o nich z dystansem i humorem, ale też umie widza wzruszyć.

Bardzo dużo „Miłość jest wszystkim" zawdzięcza Olafowi Lubaszence, który Świętemu Mikołajowi dał poczucie przegranej, ale też mądrość, prawdę i specyficzne ciepło.

Obok niego wystąpiło kilka pokoleń aktorów. Od Jana Englerta przez Eryka Lubosa, Agnieszkę Grochowską, Joannę Kulig czy Julię Wyszyńską aż do ciekawej debiutantki Aleksandry Adamskiej.