Jeśli ktoś miałby zrobić ocierającą się o pewien rodzaj zażenowania komedię o altowiolistce, która ukończywszy prestiżową Szkołę Juilliarda na Manhattanie, mieszka z rodzicami i gra wraz z kwartetem smyczkowym do kotleta (na ślubach, pogrzebach czy imprezach charytatywnych), a chcąc uciułać trochę grosza, udziela dzieciom bogatych Nowojorczyków korepetycji z pobrzękiwania na instrumencie oraz świadczy usługi sesyjne i studyjne, to chyba tylko Isabel Hagen.

Dlaczego? Otóż tak się składa, że faktycznie jest ona absolwentką rzeczonej uczelni, przeszła podobną drogę, co przedstawiona bohaterka, a ponadto para się stand-upem. Nic zatem dziwnego, że pisząc i reżyserując swój fabularny debiut, czyli „Napiętą strunę”, postanowiła pełnymi garściami zaczerpnąć z własnych doświadczeń.