Brytyjczycy, którzy stworzyli współczesną architekturę

Byli to Norman Foster, Richard Rogers, Michael Hopkins, Nicholas Grimshaw i Terry Farrell. Projektują budynki wznoszone na całym globie.

Norman Foster zaprojektował pierwszy na świecie kosmodrom komercyjny, który powstał w Nowym Meksyku w 2014 roku. Mieści się pod dachem, przypominającym zarys pustyni. Ale Foster wznosi futurystyczne konstrukcje na całym świecie od ponad 40 lat. W latach 60. współpracował z Richardem Rogersem. Naprzeciwko biurowca Lloyd's of London, jednej z najsłynniejszych budowli Rogersa, stanęło nowe dzieło jego pracowni: wieżowiec przezwany „tarką do sera". Siedem najniższych kondygnacji gmachu przy Leadenhall Street zostało wydrążonych, tworząc przestrzeń publiczną.

Podobnie jak Foster, Rogers czerpie niektóre pomysły z dzieciństwa. – Jedną z moich pierwszych zabawek był „Mały konstruktor" – potwierdza. – Wciąż go uwielbiam.

Michael Hopkins, tak jak Rogers, ma za sobą współpracę z Fosterem. On także w życiu zawodowym powraca do swoich dziecięcych fascynacji.

- Chodziłem do szkoły, mało się uczyłem, a każdą wolną chwilę spędzałem na rowerze, z dala od kolegów - wyjaśnia. - Podczas tych wycieczek z coraz większą świadomością i uznaniem patrzyłem na wiejską zabudowę.

Ponad 50 lat później Hopkins zaprojektował welodrom olimpijski w Londynie. Hopkins ukończył prestiżową londyńską Architectural Association. Wraz z nim studiował tam Nicholas Grimshaw, autor niezwykłego ogrodu botanicznego „Projekt Eden". Od dekady Grimshaw projektuje w Nowym Jorku – niemal wszystko - od mieszkań socjalnych na Bronksie po węzeł komunikacyjny Fulton Street. – Ma 10 pięter, trzy kondygnacje pod ziemią i otwarcie u góry – opowiada. – Wpada przez nie snop światła. Słońce sięga aż do najniższego poziomu.

Z kolei Terry Farrell zaprojektował najwyższy na świecie w 2011 roku budynek - Kingkey Tower o wysokości 441 metrów i 80 centymetrów, który stanął w Shenzhen w Chinach. – Jest wyjątkowy – zachwala architekt. – Asymetryczna bryła przypomina źdźbło trawy.

Ale i sam Farrell jest wyjątkowy – jak twierdzą twórcy filmu. Ma robotnicze korzenie, nie wywodzi się z klasy wyższej i w odróżnieniu od pozostałych geniuszy architektury nie uczęszczał do prywatnych szkół.

Kapitalna opowieść związana jest z projektowaniem przez Renza Piano i Sue Rogersa paryskiego Centrum Pompidou. Wygrali – nieoczekiwanie dla samych siebie – konkurs na który wpłynęło ponad 680 zgłoszeń.

- Nazajutrz pojechaliśmy do Paryża – wspomina Rogers. - Francuzi czekali na nas w smokingach. A my mieliśmy na sobie koszulki z napisami w rodzaju „Fuck off" i szorty . Traktowali nas bardzo uprzejmie. Ale potem już tak łatwo nie było...

– Przygodę z Centrum Pompidou przetrwaliśmy udając, że nie znamy francuskiego – przyznaje Piano. – Je ne comprends pas: „nie rozumiem", kończyło dyskusję. Byliśmy nieznośni.