"Elle": Gra z gwałcicielem

Michele zostaje zaatakowana we własnym domu. Walczy z napastnikiem, dopóki może, potem mu się poddaje. Kot o zielonych oczach obserwuje gwałt, wydaje się tą sceną lekko znudzony. A kobieta? Gdy zamaskowany gwałciciel wstaje i ulatnia się, Michele zaczyna sprzątać. Wyrzuca do śmieci sukienkę, w której była, zmywa z siebie brud tego, co się przed chwilą stało. Ale nie wzywa policji. Zamawia przez telefon jedzenie.

Rzadko na ekranie zdarzają się takie bohaterki. Silne, bezwzględne, jakby pozbawione uczuć. Paul Verhoeven znalazł Michele – bohaterkę „Elle" – w książce Philippe'a Dijana. To profesjonalistka, zamożna szefowa firmy zajmującej się grami wideo.

Jej życie też przypomina taką grę. Ma za sobą niełatwą przeszłość. Jest córką mordercy. Człowieka, który zabił 17 dzieci. Może dlatego nie pozwala sobie na sentymentalizm? Jakakolwiek refleksja, jakiekolwiek wspomnienia by ją zabiły.

Michele jest agresywna i twarda. Nie ma zamiaru zaprzyjaźniać się z dziewczyną swojego syna, z dystansem patrzy na matkę. Pęknie tylko raz – w szpitalu, widząc, że matka umiera.

Paul Verhoeven zrobił film idący pod prąd wszelkim kryminałom. Michele nie jest bowiem ofiarą. Woli sama pociągać za sznurki. Nie chodzi też tutaj o ustalenie, kto jest gwałcicielem. Kobieta go zna i prowadzi z nim grę.

Zaadoptowany przez Amerykę holenderski reżyser lubi łamać konwencje i schematy. W „Elle" stworzył obraz niepokojący. Dotknął najbardziej intymnej sfery życia: seksu, pożądania. Zawsze go to zresztą interesowało. W „Nagim instynkcie" perwersyjnym seksem emanowała Sharon Stone. Była gotowa w czasie aktu miłosnego zabić.

Bohaterką „Elle" jest kobieta zupełnie inna – niepiękna, starzejąca się, ale też mająca swoje tęsknoty. Gwałt może ją podniecać, spełniać? Brzmi to jak bluźnierstwo. I nie wyobrażam sobie aktorki, która by tę rolę uwiarygodniła. Poza właśnie Isabelle Huppert. U Paula Verhoevena tworzy rolę jeszcze bardziej odważną i niekonwencjonalną niż w „Pianistce" Michaela Hanekego.

Isabelle Huppert nie należy jednak do tych, którzy chcieli grać od dziecka.

– Byłam dziewczynką bladą, nieśmiałą, nieekspansywną – powiedziała mi kiedyś. – Ale matka wychowywała mnie i moje rodzeństwo w tak przepojoną sztuką atmosferze, że troje z nas trafiło do kina. Mnie zapisała na zajęcia dla dzieci w Conservatoire de Versaille. Spodobało mi się. Po maturze zdałam do Conservatoire d'Art Dramatique w Paryżu. I tak się potoczyło. Na początku człowiek uczy się, potem myśli głównie o tym, jak się ze sztuki utrzymać, dopiero gdy trochę okrzepnie, zaczyna się zawodem rozkoszować. A pasja polega na tym, że przez cały czas nie mówi się: „Chcę być aktorką", tylko: „Nie chcę w życiu robić nic innego".