Znał pan Jana Pawła II?

Krzysztof Malarecki:

Tak. Poznaliśmy się w czasie moich studiów na Wydziale Filozofii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Ja byłem przewodniczącym rady uczelnianej Zrzeszenia Studentów Polskich na KUL. A Karol Wojtyła był profesorem uniwersytetu i opiekunem studentów z ramienia episkopatu. Nasze spotkania były zatem dość częste. Czuł się zobowiązany do posługiwania każdemu bez względu na znaczenie i godność osoby, której to okazywał. Często wypytywał o nasze studenckie sprawy, notował w notatniku i potem stopniowo nasze postulaty wprowadzał w życie.

Wynik konklawe z 1978 roku był dla pana zaskoczeniem?

Nie był. W kręgach katolickich jego nazwisko się pojawiało. Mówiono, że jeśli Kolegium Kardynalskie zdecyduje się na wybór nie-Włocha, on ma najpoważniejsze szanse. Ja sam pamiętam, że kiedy w 1977 roku na Katolickim Uniwersytecie w Louvain prowadziliśmy dysputę o prymacie papieskim, to przebijały się tam głosy o przełamaniu włoskiej hegemonii w Watykanie. Belgowie, Niemcy, Holendrzy mówili o Wojtyle.

W 1979 r. był pan w USA i studiował na uniwersytecie ?w Berkeley. Tam spotkał pan Czesława Miłosza?

On był tam wykładowcą literatury słowiańskiej i na uniwersytecie się widywaliśmy. Ale Czesław Miłosz był przede wszystkim moim sąsiadem z Berkeley. Mieszkaliśmy na tej samej górze. Często prowadziliśmy intensywne rozmowy o kraju i polityce. Mogę chyba nawet powiedzieć, że byliśmy dobrymi znajomymi.

A skąd wziął się pomysł na rozmowę z nim o papieżu?

W parafii św. Wojciecha w San Francisco było małe wydawnictwo. Prowadzący je ksiądz zaproponował, by z okazji pierwszej rocznicy wyboru Jana Pawła II przygotować jakąś publikację. Ponieważ Miłosz był moim sąsiadem, więc pomyślałem, że mógłbym zrobić z nim wywiad.

Jak zareagował?

Opierał się, bo wcześniej nie wypowiadał się na temat Jana Pawła II. Ostatecznie się zgodził i autoryzował naszą rozmowę. Wydaje mi się, że jest to unikalny wywiad, bo o ile wiem, jest to jedyna rozmowa z Miłoszem na temat papieża.