Na tym, że zaaprobowanie pomocy na skalę, o której tu mówimy, jest w amerykańskim systemie gigantycznym przedsięwzięciem. Amerykanie obiecali postęp w tej sprawie w ciągu sześciu miesięcy, co jest niezwykle ambitnym terminem. Wiele trzeba zrobić także w Polsce, np. przeprowadzić szczegółową analizę potrzeb. Mimo to wydaje mi się, że znalezienie stosownych środków jest możliwe. Rząd USA wyraźnie zasygnalizował, że jest gotów zarówno na deklarację zaangażowania w sprawy bezpieczeństwa Polski, jak i na pomoc w modernizacji waszej armii. Warszawa nie powinna mieć wątpliwości, że Waszyngton dotrzyma słowa. Pozostaje pytanie, kiedy można się spodziewać realizacji tych obietnic. Wydaje mi się, że dla rządu Tuska największym problemem jest teraz brak zbieżności w harmonogramach rozmów o samej bazie i zwiększeniu pomocy. Warszawa obawia się, że USA chcą przyspieszyć tę pierwszą, ale nie tę drugą.

Po czyjej stronie jest teraz piłka?

Wszystko zależy od strony polskiej, która musi sobie odpowiedzieć na proste pytanie: czego potrzeba, by przekonać opinię publiczną, że umowa zwiększa polskie bezpieczeństwo. Jesteśmy w krytycznym momencie. Wybór, jakiego dokona Warszawa, będzie jak samosprawdzająca się przepowiednia. Jeśli powie „nie”, a potem w Białym Domu zasiądzie demokrata, przedsię- wzięcie spali zapewne na panewce. Ale jeśli negocjacje zaj- dą daleko, nie będzie miało większego znaczenia, kto zastąpi George’a W. Busha. Polski rząd ma większy wpływ na losy całego projektu niż Amerykanie. rozmawiał Piotr Gillert Wes Mitchell jest też dyrektorem ds. badań Ośrodka Analiz Polityki Europejskiej w Waszyngtonie