Rz: Chmura wulkanicznego pyłu zniechęciła wielu światowych przywódców do przyjazdu na niedzielny pogrzeb prezydenta Lecha Kaczyńskiego i jego żony w Krakowie. Mimo to pani mąż zdecydował się na lot z Waszyngtonu, a pani odbyła szaleńczą podróż samochodem.

Sandra E. Roelofs Saakaszwili:

To prawda. Chociaż przestrzeń powietrzna nad Europą była zamknięta, razem z mężem byliśmy zdecydowani pojawić się na uroczystościach pogrzebowych. Chcieliśmy oddać hołd tej wspaniałej parze, którą traktowaliśmy jak swoich przyjaciół. Mąż był w Stanach Zjednoczonych, a ja w Brukseli. Miałam bilet na samolot w niedzielę rano przez Warszawę do Krakowa. Mogłam też skorzystać z zaproszenia na pokład samolotu belgijskiego ministra obrony. Ale w sobotę wieczorem było już wiadomo, że żaden z tych lotów się nie odbędzie z powodu chmury wulkanicznej.

Natychmiast zdecydowałam się razem z naszym ambasadorem w Belgii pojechać do Krakowa samochodem. Wiedzieliśmy, że to ponad 1300 kilometrów, i nie byliśmy pewni, czy zdążymy, ale załadowaliśmy bagaże i ruszyliśmy w drogę. Jechaliśmy rzeczywiście bardzo szybko, prawie się nie zatrzymując. Od Zgorzelca na granicy z Polską do Krakowa eskortował nas samochód policyjny. Poprosiłam policję o jeszcze jedną przysługę. Chciałam zatrzymać się przy jakimś kościele w Polsce, aby zapalić dwa znicze od naszego gruzińskiego patriarchy dla Lecha i Marii Kaczyńskich. Zrobiłam to w Legnicy.

I zdążyła pani do Krakowa na czas. Pani mąż miał więcej problemów.

Przyjechaliśmy do Krakowa o 11.30 (uroczystości zaczęły się o 14.00 – red.) i dołączyliśmy do innych zagranicznych gości czekających w hotelu Sheraton. Stamtąd zabrano nas na uroczystości w bazylice Mariackiej. Czułam się tam samotna bez męża, ale wiedziałam, że już przeleciał Atlantyk i zrobi wszystko, aby dotrzeć do Krakowa. I rzeczywiście.

Udało mu się wylądować we Włoszech, a stamtąd, przelatując nad Turcją i Ukrainą, zdążył na uroczystość na Wawelu. Dzięki temu mogliśmy towarzyszyć najbliższej rodzinie podczas uroczystości w krypcie, gdzie pochowano parę prezydencką. To był dla nas wielki zaszczyt.

Wielu Polaków było wzruszonych tym, że podjęli państwo tak wiele wysiłku, aby dotrzeć na pogrzeb.

Przeżyłam śmierć prezydenta i jego żony bardzo osobiście. Maria była dla mnie wzorem i najlepszą przyjaciółką spośród wszystkich pierwszych dam. Spędziłyśmy ze sobą wiele czasu, w różnych okolicznościach i odkrywałyśmy, że mamy coraz więcej wspólnych zainteresowań. Nasi mężowie byli naprawdę bliskimi sojusznikami i przyjaciółmi. Chciałam nawet zaprosić Marię na wakacje do Batumi nad Morzem Czarnym. Niestety, nie mogę już zrealizować tych planów...

Dwa dni przed tragedią w Smoleńsku byłam na premierowej prezentacji pieśni „Ave Maria”, skomponowanej przez naszego gruzińskiego patriarchę Eliasza II. Bardzo mi się spodobała. Miałam ją nagraną na płytę i cały czas jej słuchałam. Kiedy dowiedziałam się o katastrofie, pomyślałam, że ta kompozycja powstała jakby z myślą o Marii Kaczyńskiej. Od tamtej pory, kiedy jej słucham, zawsze przypomina mi się Maria – moja najdroższa przyjaciółka.

Jak Gruzja postanowiła uhonorować prezydenta Kaczyńskiego?