Świadczy o tym pokazywany w Łodzi na IV edycji Międzynarodowego Festiwalu Klasyki Światowej spektakl „Battlefield” oparty na wątkach słynnej "Mahabharaty", do której reżyser wraca po raz kolejny. We Wrocławiu będzie można go jeszcze zobaczyć 12 i 13 listopada.
"Mahabharata" to jeden z dwóch najważniejszych hinduistycznych poematów epickich. Jest najdłuższym utworem literackim i eposem na świecie. Zawiera 200 tysięcy wersów, czyli jest prawie dziesięć razy dłuższa od „Odysei” i „Iliady” razem wziętych. Opowiada o historii starożytnych Indii. W skład poematu wchodzi Bhagawadgita czyli Pieśń Pana, dla Hindusów najważniejszy i najświętszy tekst. W nim to Kryszna, uznawany za samego Boga Wisznu, poucza swojego przyjaciela Ardżunę o naturze świata, wspomina o prawie karmy, wedle której czyny tworzą przyszłe doświadczenia i przez to każdy jest odpowiedzialny za własne życie, cierpienie i szczęście, jakie sprowadza na siebie i innych. W Pieśni Pana jest też o zasadach reinkarnacji oraz różnych systemach Jogi.
Warto przypomnieć, że "Mahabharata" powstawała na przestrzeni kilku stuleci, między IV w. p.n.e a IV w. n.e. i miała wielu autorów. Zgodnie z tradycją, została spisana przez wielkiego wieszcza Wjasadewę około 5000 lat temu, bezpośrednio po wydarzeniach, które składają się na jej akcję. Krótko mówiąc: "Mahabharata" zawiera wszystko to, co tak fascynuje ludzi Zachodu w kulturze Indii: duchowość, mistycyzm, świat bogów , demonów i joginów, wierzenia, miłość, erotykę, opisy bitew.
Niezwykłość tego poematu docenił przed laty Peter Brook a jego zgłębianie stało się momentem zwrotnym w teatralnej karierze tego 91-letniego dziś reżysera i ustawiło go w czołówce światowych twórców teatru. Po wielu latach przygotowań stworzył widowisko, które stało się jednym z najważniejszych dzieł teatralnych XX wieku. Premiera odbyła się w 1985 roku w Avignonie. Wystąpiła międzynarodowa obsada w tym dwóch Polaków: Andrzej Seweryn i Ryszard Cieślak aktor Jerzego Grotowskiego. Brook bowiem nigdy nie ukrywał swojej fascynacji Grotowskim. "Mahabharata" Brooka zmieniała się i ewoluowała. Reżyser przygotował wersję telewizyjną, a potem rozbudował do wersji serialowej. Teraz po latach powrócił do kilku wątków utworu. Wraz z Marie-Hélčne Estienne, z którą pracował od dawna przygotował godzinną opowieść „Battlefield” czyli "Pole bitwy".
W czasach teatralnych eksperymentów często z dość żenującym efektem, pseudoawangardowych widowisk odsłaniających pustkę intelektualną twórców lub mocno akcentujących ich pogardę dla widzów, spektakl Petera Brooka urzeka prostotą i głębią myśli. Widowisko paryskiego Théâtre Des Bouffes Du Nord rozpisane jest na pięć postaci. Rozgrywa się niemal na pustej scenie, gdzie jednym z aktorów jest muzyk. Jego gra na bębnie świetnie buduje nastrój tego spektaklu.
