Rada Miasta Poznania podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedle Orła Białego w Poznaniu. Jeden z zapisów planu nie spodobał się wojewodzie wielkopolskiemu. Przewidywał on, że na każde mieszkanie w budynku wielorodzinnym powinno przypadać 1,5 stanowiska postojowego, w tym jedno stanowisko dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na każde 30 mieszkań. Zdaniem wojewody plan przewiduje tych miejsc zdecydowanie za mało, ponieważ na terenie nim objętym ma powstać wysoka zabudowa.
Tymczasem zgodnie z art. 12a ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, jeżeli miejsc postojowych na nieruchomości jest od 16 do 40, to powinny na nie przypadać co najmniej dwa stanowiska dla osób z kartą pojazdu.
Prezydent Poznania wniósł o oddalenie skargi wojewody. Jego zdaniem wojewoda jest w błędzie. Plan określa liczbę miejsc postojowych, w tym zaopatrzonych w kartę parkingową dla terenów mieszkaniowych lub usługowych. Natomiast regulacje w ustawie o drogach publicznych dotyczące miejsc postojowych są skierowane do organów właściwych do zarządzania ruchem na drogach i odnoszą się wyłącznie do miejsc postojowych zlokalizowanych na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę wojewody. Zdaniem tego sądu problem pojawił się, ponieważ doszło do nowelizacji art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jego brzmieniem obowiązującym od 1 lipca 2014 r. w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. minimalną liczbę miejsc do parkowania oraz przeznaczone na parkowanie samochodów posiadających kartę parkingową oraz sposób realizacji tego obowiązku. Zdaniem sądu Rada Miasta Poznania wywiązała się z tego obowiązku. Wyraźnie wskazała ogólną ilość miejsc do parkowania oraz podała wskaźnik odnoszący się do samochodów z kartami parkingowymi. Wskazuje również, w jaki sposób przyjęty wskaźnik powinno się osiągnąć.
Sąd podzielił też opinię rady miasta, że regulacje o liczbie miejsc postojowych zapisane w ustawie o drogach publicznych są skierowane do organów właściwych do zarządzania ruchem na drogach i odnoszą się wyłącznie do miejsc postojowych na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz ruchu. Tymczasem Rada, podejmując uchwałę w sprawie miejscowego planu, nie wie, czy w obszarze objętym postanowieniami planu zostanie wyznaczona strefa zamieszkania czy też strefa ruchu.
