Tak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Rozpatrywana sprawa dotyczyła unieważnionej przez Regionalną Izbę Obrachunkową w Rzeszowie uchwały rady gminy Olszanica, upoważniającej wójta do zaciągnięcia zobowiązania finansowego na wykonanie zadania polegającego na dowożeniu do szkoły uczniów mieszkających poza terenem tej gminy.

Jak wskazała RIO, z art. 17 ust. 3 ustawy oświatowej wynika, że jeżeli droga dziecka z domu do szkoły, w której obwodzie mieszka, przekracza 3 km (w odniesieniu do uczniów klas I – IV) albo 4 km (w odniesieniu do uczniów klas V–VI oraz gimnazjów), obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dziecka.

– Przedstawione uregulowania ustawowe oznaczają, że obowiązujące przepisy prawa nie umożliwiają finansowania dowozu do szkół uczniów, którzy mieszkają poza ustalonym obwodem szkolnym i to bez względu na to, czy droga dziecka do szkoły przekracza wymagane ustawowo odległości, czy ich nie przekracza – wskazywała RIO w Rzeszowie.

Gmina Olszanica postanowiła zaskarżyć wydane przez RIO rozstrzygnięcie nadzorcze do sądów administracyjnych.

Te – w obydwu instancjach – uznały, że stanowisko RIO w Rzeszowie jest nieprawidłowe. A tym samym podjęta przez radę Olszanicy uchwała pozwalająca finansować z budżetu gminy dowożenie dzieci mieszkających poza terenem gminy do szkoły nie narusza prawa.

– Zaprezentowana przez RIO w Rzeszowie wykładnia ustawy o systemie oświaty jest niedopuszczalna – stwierdził w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny. – Nie uwzględnia bowiem zasad wynikających z konstytucji i w konsekwencji prowadzi do nierównego traktowania uczniów ze względu na ich miejsce zamieszkania. A przecież z przepisów ustawy o systemie oświaty wynika prawo do wyboru szkoły, do której dziecko ma uczęszczać – orzekł sąd w wyroku z 25 sierpnia 2015 r., (sygn. I SA/Rz 699/15).

Do podobnych wniosków doszedł Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając wniesioną przez RIO w Rzeszowie skargę kasacyjną.

– Rozwój oświaty na terenie gminy może nastąpić również poprzez stymulowanie ilości uczniów uczęszczających do jej szkół, nawet zamieszkałych poza terytorium gminy. Większa liczba uczniów prowadzi do podniesienia poziomu i standardów nauczania, co w konsekwencji jest spełnieniem dyrektywy-zadania gminy zobowiązującej do zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w edukacji publicznej – podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny.

sygnatura akt: II GSK 3305/15