Zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym usuwanie pojazdów na koszt właściciela i prowadzenie dla nich parkingów strzeżonych należy do zadań własnych starosty. W razie nieodebrania w ciągu trzech miesięcy pojazdu z parkingu starosta występuje do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu. W określonych sytuacjach, m.in. gdy pozostawienie pojazdu zagraża bezpieczeństwu, dyspozycję usunięcia pojazdu wydaje policja.
Taką dyspozycję, dotyczącą samochodu marki Seat, wydał komendant powiatowy policji w Pucku. Pucki starosta wystąpił do policji o uchylenie wspomnianej dyspozycji. Tymczasem seat nie został usunięty z drogi publicznej – co należy do zadań starosty – ale z przydrożnego rowu. Przydrożny rów nie stanowi drogi publicznej, jej pobocza ani żadnej jej części. Starosta nie ma więc obowiązku ponoszenia kosztów odholowania i pozostawienia takiego pojazdu na parkingu.
Komendant powiatowy policji odmówił uchylenia dyspozycji. W wydanym postanowieniu stwierdził, że była ona konieczna ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa. Uszkodzony samochód był wyposażony w instalację gazową grożącą wybuchem, a kierowca, prawdopodobnie po alkoholu, uciekł.
Komendant wojewódzki policji w Gdańsku utrzymał postanowienie o odmowie, więc starosta złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wskazał, że chociaż na podstawie art. 130a prawa o ruchu drogowym usunięcie pojazdu z drogi publicznej należy do starosty, konieczne do tego jest ustalenie, że miejsce, z którego pojazd został usunięty, jest drogą publiczną. Miejsce, w którym go znaleziono, nie jest drogą publiczną w rozumieniu prawa o ruchu drogowym.
WSA nie wyjaśnił statusu rowu przydrożnego. Orzekł bowiem, że organy policji nie miały prawnych podstaw do wydania staroście postanowienia o odmowie uchylenia dyspozycji usunięcia pojazdu. Ustawa – Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych z 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego (...), nie zawierają przepisu, który mógłby być podstawą wydania wspomnianego postanowienia. W razie uznania przez właściwe służby, w tym przypadku przez policję, że zaistniały przesłanki określone w art. 130a prawa o ruchu drogowym, usunięcie pojazdu jest obowiązkiem organu, a nie decyzją administracyjną, postanowieniem czy inną czynnością administracyjną. Wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, i w konsekwencji obciążenie kosztami z tego tytułu, nie podlega więc kontroli sądu administracyjnego. Sąd nie mógł więc ocenić, czy przydrożny rów jest, czy nie jest częścią drogi publicznej.
